wtorek, 20 sierpnia 2013

Bliźniak bez kabla - SoundMAGIC WP10



Dzisiaj tylko mini recenzja słuchawek SoundMAGIC WP10. Dlaczego mini? Ano jest to prawie bliźniaczy model w stosunku do niedawno opisywanego HP100. A czemu prawie, ano temu, że te mają lampki, guziki i dopisek "Wireless". Aaa i nie mają powierzchni przeznaczonej do polerowania, co niektórym może nie przypaść do gustu. A poza tym to prawie HP100. No i dzisiaj będzie tylko o tym prawie.





Opakowanie w jakim przyjdzie nam zakupić WP10, jest identyczne z tymi od HP100 i HP200. Jedyna różnica to inny futerał, tym razem prostokątny, zawierający większą ilość akcesoriów.

W szoku byłem, bo producent przewidział chyba każdy możliwy sposób podłączenia tych słuchawek do źródła. W zestawie mamy więc:

  • Słuchawki
  • nadajnik
  • Kabelek miniJack <-> miniJack o dł. 1,2 m
  • Kabelek miniJack <-> miniJack o dł. 10 cm
  • Kabelek USB <-> miniUSB (do ładowania słuchawek i nadajnika)
  • Kabelek RCA <-> miniJack
  • Ładownica i różne końcówki


Słuchawki mogą pracować w trybie wired (podłączone do systemu kabelkiem) i wireless (przez nadajnik). W trybie kabelkowym zasięg jest mikry i ogranicza się do długości kabla, jednak już w trybie wireless zasięg w teście pozwalał mi poruszać się swobodnie po domu, a także wyjść do ogrodu wypić kawkę (czyli jakieś 10m i 2 ściany po drodze). To było naprawdę fajne. Fajnym bajerem było też schowanie sobie graja do plecaczka, podłączenie do niego nadajnika i bujanie się po mieście w trybie bezkabelkowym. Samo podłączanie się urządzeń jest błyskawiczne i kompletnie bezproblemowe.



Użytkowanie słuchawek, ich budowa i komfort to do złudzenia HP100. Jedyna różnica to ładowanie, które, o ile chcemy korzystać z nich bezkabelkowo, musimy obowiązkowo odbębniać co ok. 10 godzin. Ładować trzeba i nadajnik i słuchawy. Cała operacja trwa 4h, więc powinno się udać słuchać cały dzień, żeby na noc naładować. Kabelek dołączony do słuchania kablowego podobny jest do tego z HP200 (nie jest poskręcany jak baranie kiszki), przy czym nie ma zatrzasku. 




A jak one grają te cuda techniki ? Ano jak HP100. W końcu to te same słuchawki, tylko z opcją. Jedynie w trybie bezprzewodowym zachodziła w nich delikatna zmiana w niskich rejestrach. Basu było zdecydowanie więcej, i to zarówno tego najniższego jak i midbasu. Jednak nie na tyle więcej, żeby przeszkadzał, ale na tyle, żeby zmiana była zauważalna. Poza tym różnice pomiędzy WP10 a HP100 były minimalne, i mogły wynikać z różnic pomiędzy kablami czy poszczególnymi egzemplarzami. Mnie brzmienie WP10 "zapasiło" równie mocno jak i HP100. 

Podsumowując, dla kogo WP10 ? Na pewno dla tych którzy mają więcej kabonki w skarpetach pokitrane, bo kosztują w okolicach 959 polskich złotych...Sporo, ale tak naprawdę za 300+ dostajemy do HP100 zestaw bezkablowy. No więc dla kogo jeszcze te WP10 ? Ano dla miłośników bezkabelków. Dla oglądaczy filmów z drugiego pokoju, dla ogródkowych słuchaczy muzyczki przy kawie. No i w końcu Dla tych, którzy chcieli by mieć HP100 w troszkę mniej odpustowej wersji.

Sprzęcicho wykorzystane w czasie testów:
- AK120
- Fat Cube Linear
- FatDAC ES9018
I dla celów porównawczych HP100, Etymotic HF3, HiFiMan HE-5LE, Denon AH-D7100.
Muzyka w plikach FLAC, film Avatar zapuszczone z Asus BD700, z płyty BlueRay.

Słuchawki wypożyczył mp3store.pl

ps. Po opublikowaniu testu dotarła do mnie informacja, że:

  • Nadajnik jest również wbudowanym DAC-iem dzięki czemu można transmitować cyfrowy sygnał np. z laptopa. I tak rzeczywiście jest. Nie oczekujmy od tego DAC'a jednak cudów. Można powiedzieć, że gra poprawnie.
  • Jesli nadajnik jest podlaczony do zasilacza a nie działa z zasilania wewnętrznego, to na otwartej przestrzeni słuchawki działają do 50-70m. Tego niestety z powodów lokalowych nie udało mi się zweryfikować. Nadal dało się siorbać kawkę w ogródku bez najmniejszych przeszkód.
 


sobota, 17 sierpnia 2013

Ile płacimy za markę - Denon AH-D7100

Tak, tak, wiem, długo nic, ale blogger ma wakacje...
Ale wakacje wakacjami, a zobowiązania należy spłacać. Dlatego dzisiaj mała (?) recenzja Najnowszego flagowca japońskiej marki Denon - modelu AH-D7100

Postanowiłem zająć się tymi słuchawkami z kilku powodów: 

  • po pierwsze hype jaki panuje na różnych forach, 
  • po drugie - Majkel, po zakupie tych słuchawek wystawił na sprzedaż Grado PS-1000, 
  • po trzecie szukałem zamkniętych słuchawek do swojego systemu.


Zdecydowałem się na zakup z Amazona, jako, że da się tam to kupić już w okolicach 2,5kpln, jednak postanowiłem ich jeszcze raz posłuchać (już kiedyś miałem nieprzyjemność być katowany basami z tych słuchawek) i pojechałem do salonu Denona we wrocławskiej Magnolia Park. Po prawie 2godzinnych odsłuchach egzemplarza (prawie)wygrzanego, postanowiłem, że dokonam zakupu, a panowie z salonu okazali się profesjonalistami i po krótkiej rozmowie zaproponowali cenę zbliżoną (na pewno odstającą od sklepowej), do dobrej ceny. Nie pozostało nic innego jak kupić. Na odsłuchy wybrałem się ze swoimi ulubionymi zamkniętymi słuchawkami, a mianowicie SoundMAGIC HP100. Już w czasie odsłuchów byłem przekonany o wyższości SM'ów nad Denonami, dlatego postanowiłem sprzedać HPki. Inaczej za nic na świecie nie udało by mi się zmusić do słuchania Japończyków.2 dni później, po odebraniu mojego egzemplarza i wysłaniu HPków do szczęśliwego nabywcy, przystąpiłem do prac wstępnych. 






 Zawartość opakowania prezentuje się efektownie. W komplecie do słuchawek dostajemy przewód z pilotem do iPhone (tak, to nie pomyłka), kabel z miedzi OFC 7, stojak na słuchawki (rewelacyjny pomysł) i miękki travel bag(katastrofa). Zawiodłem się na woreczku na słuchawki, ponieważ za te pieniądze oczekiwałem prawdziwego boxa, twardego i bezpiecznego. Jednak po 2 wyjazdowych występach Denonów, muszę przyznać, że i worek się sprawdził. Pozostałych akcesoriów nie sprawdzałem, a pudłu już głęboko w szafie, więc pozwolicie, że nie będę do tego wracał. 
Same słuchawki są bardzo lekkie, przy pierwszym kontakcie sprawiają wrażenie tandetnych, a srebrny kolor na jaki zostały polakierowane wcale nie poprawia ich wizerunku. Ot jakbym miał złote zęby i lekko ciemną karnację, to pewnie takie odpustowe fajerwerki by mnie cieszyły, a tak czuję się w nich jak bałwan. No i za to mam ogromny żal. Gdyby nie cena, to na pewno bym je przemalował (kto wie czy i tak tego nie zrobię).

Słuchawek jednak nie będę oglądał, a będę ich słuchał. Zamocowałem je sobie na czerep i przestałem się złościć. Waga okazuje się olbrzymią zaletą, słuchawek prawie na głowie nie czuć. Długie odsłuchy nie są więc problemem. Wrażenie tandety znika przy pierwszym kontakcie z padami i headbandem. Zrobione są z naturalnej skóry, wypełnionej pianką z efektem pamięciowym. Dzięki temu seal jest perfekcyjny, a tłumienie w tych słuchawkach to póki co ekstraklasa. O ile coś tam dostaje się do naszych uszu, jak nie słuchamy, to tak naprawdę nie ma znaczenia jak głośno słuchamy, a i tak nic kompletnie nie wylewa się poza słuchawki. To jest na pewno ogromna zaleta.

Muszle słuchawek zbudowane są z mahoniowego drewna, lakierowanego na wysoki połysk. Pałąk podobno zbudowany jest z włókna węglowego, ale ja w dotyku rzekłbym, że to plastik (ABS), pozyskiwany w procesie przetapiania butelek ze znanego napoju bezalkoholowego na C. Dobrym pomysłem było zamontowanie gniazd na kabel, przy czym Denon nie wymyślał, nie kombinował a wziął standardowe gniazdo jack 3,5mm, w wersji mono. Dzięki temu można się bawić w produkowanie kabli do woli. Mam jednak wrażenie, że to druga po Grado firma, która dostarczając tak wysokiej jakości kabel do swoich słuchawek, zamknęła pole do popisu DIYmanom.

Nie będę opisywał wrażeń odsłuchowych z pierwszych tygodni posiadania tych słuchawek, bo takie każdy z Was może sobie sam zapewnić idąc do najbliższego salonu Denona. Wystarczy wspomnieć, że nie wolno ich wybierać na podstawie pierwszych, sklepowych odsłuchów. Jeśli Wam się podobają, to przestaną i analogicznie jeśli Was przeraziła ilość basu, to po wygrzaniu możecie się najwyżej miło zaskoczyć.
Słuchawki, od samego początku zaskakują. Wszystko w ich brzmieniu jest takie mało słuchawkowe (no może poza ilością szczegółów). Prezentacja podobna jest do systemów głośnikowych. Jedyna różnica polega na tym, że głośniki mamy nie przed sobą a po bokach. Równowaga tonalna jest zachowana, i może poza wrażeniem delikatnie wycofanej średnicy, nie ma się do czego przyczepić. Wrażenie gorszej średnicy całkowicie zanika, jeśli pojawią się damskie wokale. Wtedy okazuje się, że średnica gra pierwsze skrzypce.
Słuchawki polecane są jako basowe potwory. I bas rzeczywiście jest w nich genialny. Ma wspaniałą fakturę, idealnie wypełnia przestrzeń, schodzi nisko, ale jest również punktowy tam gdzie powinien. Bardzo szybki i precyzyjny. Ale nie jest dominujący, nie zalewa innych pasm, nie ma też dudnienia (niewygrzane się nie liczą) ani nieprzyjemnych wibracji na przełomie midbasu i niskiej średnicy. Jak bym miał do czegoś porównywać to najbliżej mu do planarnych słuchawek. Tyle, że z zamkniętej konstrukcji. Ja jestem zachwycony, a jakoś specjalnie za basowymi słuchawkami nie przepadam. Na koniec zostawiłem sobie wysokie tony. To wg. mnie największa siła tych nauszników. Jest precyzja, jest szczegółowość, nie ma sybilizacji. W swojej prezentacji słuchawki mają coś z Grado. Niby jest ciemno, ale jakoś tak bardzo szczegółowo, nic nie umyka naszej uwadze, chociaż nie są to akcenty pierwszoplanowe. W utworach akustycznych echo i ściany od których dźwięk się odbija stały się namacalne. Jednak w przypadku gorszych realizacji, niestety wszystko wyłazi na wierzch. Nie polecam słuchać RHCP i płyty Californication - po prostu kara.
Scena budowana przez Denony nie jest tak szeroka jak w przypadku HiFimanów He-5LE. Ma granice i to dość precyzyjnie określone. za to głębia jest wzorowa. Porównując słuchawki bezpośrednio, można by HiFimany przedstawić jako koncert na otwartym powietrzu, natomiast Denony to koncert w sali teatralnej.

Na meecie w Warszawie, słuchawki były jeszcze nie wygrzane i nie zrobiły należytego wrażenia. Zresztą na mnie również. Wszystko zmieniło się jakiś tydzień ciągłego wygrzewania później. Z braku laku, podłączyłem Denony do iPhone 4S i poszedłem na spacer. Jakież było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że grają całkiem równo, bez basowych ekscesów, z wzorową holografią i balansem tonalnym. Po kilku godzinach, jak już się nałaziłem i wróciłem do domu, podłączyłem je do AK120, który do tej pory najbardziej zamulał te słuchawki. Tutaj również nastąpiła wielka zmiana. Na koniec mój klon i już miałem pewność, że słuchawki się ułożyły, i że zakup był trafiony. 
Faktycznie wygląd może trochę odrzucać, i jak to Piotrus-G powiedział na meecie, malowanie na srebrno, nie metalowych słuchawek, to obrażanie konsumenta. Tak właśnie się odbiera te słuchawki. Jako perełkę myśli technicznej ubraną w sklepie z biżuterią dla murzy szpanerów. Człowieka który zaprojektował ich wygląd należałoby skazać na ciężkie roboty u Donatelli Vesace. Zmasakrował genialny produkt. No nic, ale z mojej perspektywy, kiedy już jest się grubym burakiem, wygląd Denonów i tak wiele nie zaszkodzi, więc ochoczo chodzę w nich po parku, uśmiechając się pod nosem, jak kolejny zdziwiony zagapia się co to takiego mam na głowie.

No i na sam koniec odpowiedź na pytanie z tematu ile płacimy za markę. Denony AH-D7100 w dniu premiery w Polsce były wyceniane na 5399 pln. I od razu dało się je kupić za 2400 (około). Dzisiaj słuchawki wyceniane są już na 3999 pln w rodzimych sklepach, a na Amazonie nadal cena oscyluje w okolicach 2,5kpln. Myślę, że i u nas w końcu będą w cenie właśnie tych 250 Władków Jagiełło. I to jest uczciwa cena za te słuchawki. Wszystko powyżej to już płacenie frycowego za nazwę, firmę, czy nawet podatek od pośpiechu. Polecam się zakręcić i poszukać. Nawet z salonami Denona da się rozmawiać, czego ja jestem najlepszym przykładem.

Obiecałem też porównać te słuchawki z SoundMagicami - Denony grają bardziej szczegółowo, a przy tym łagodniej. Scena i prezentacja jest na bardzo podobnym poziomie. Basy znowu w Denonach lepsze, i to nie z powodu ilości (ta jest porównywalna) a z powodu faktury i zejścia. Czy różnica w cenie rekompensuje różnice w dźwięku ? Dla mnie tak, ale ja nie szukam kompromisów. Jeśli ktoś ogląda złotówkę z każdej strony przed wydaniem, to zdecydowanie powinien poprzestać na HPkach

Z moimi HiFimanami Denony świetnie się uzupełniają. Nie są tak jasne, a przy tym pozostają szczegółowe. Basu mają więcej, ale ten z HiFimana ma jednak jeszcze lepszą fakturę. No i muzyka klasyczna na Planarach to jest coś niesamowitego. 

Pozdrawiam



W czasie testów (z)użyte zostały:
-Słuchawki: HiFiMan HE5-LE, SoundMAGIC HP100, Etymotic HF3
- DAP: iriver AK120, iPhone 4s, iPod NANO 1G, Cowon X5L
- AMP: Fat Cube Linear
- DAC: Sabre ES9018 FatDAC
- Transport: Denon DCD920 via COAX , AK120 via TOS link

Muzyka: Płyty CD, Pliki FLAC, Pliki ALAC

Nie zostało skrzywdzone żadne zwierzę, chociaż kilka much prosiło się o klapsa.
ps. Zdjęcia "pożyczone" z serwisu headfi.org. Znalezione w "internetach"

wtorek, 23 lipca 2013

SoundMagic HP200 - Test z dylematem


Miałem napisać dzisiaj śmieszny tekst o Equalizerach, ale potem na forum mp3store, w jednym zdaniu wypstrykałem się z argumentów. I ciężko by się było pastwić, mając do dyspozycji tak bardzo już ograniczony arsenał.

Następnie siadłem do spisywania swojej radości z połączenia AK120 z HiFiman HE-5LE. Ale tutaj uznałem, że świat jeszcze nie jest gotowy na test w którym po stronie generatora dla planarów nie stoi elektrownia atomowa.

Na koniec wymyśliłem, że znowu dowalę się do kabli za milion złotych, ale akurat nie znalazłem żadnej fajnej pożywki w necie.

No i staneło na tym, że mając w domu SoundMagic HP200, napiszę parę słów na ich temat. Także nie będzie śmiesznie(no chyba, że się wygłupię), ani dramatycznie (chyba, że polegnę dramatycznie przy tym teście). Za to będzie znowu o słuchawkach.


A zatem, co to takiego to HP200. Ano to półotwarty "bliźniak" HP100, które opisywałem jakiś czas temu. Zapakowane są identycznie, wyposażone również (chociaż z niewielką zmianą, ponieważ zamiast podstawowego kabla, który w HP100 jest spiralny, w HP200 mamy kabel prosty). W HP200 nie znajdziemy też jakże gustownie odpustowego, połyskliwego plastiku na słuchawkach, a w związku z tym, nie ma szmatki do polerowania. A co w zamian ? No bo skoro słuchawki są droższe, a mniej wyposażenia w pudełku, to coś musi być, co zrekompensuje różnicę w cenie. No bo kilka dziurek chyba nie ?


Pominąwszy wszystkie niepotrzebne opisy, bo słuchawki z zewnątrz do złudzenia przypominają HP100, idziemy od razu do meritum. Pierwsza rzecz, która mnie się nie spodobała, to skórzane (skóropodobne - nigdy nie potrafiłem tego odróżnić) pady. W słuchawkach półotwartych, gdzie szczelność połączenia nie ma (albo nie powinna mieć znaczenia), spokojnie można było zastosować wygodniejsze welurowe pady. Nieciekawy też, jak na wentylowaną konstrukcję, jest efekt tupania, jaki daje nam się we znaki, przy przemieszczaniu się w tych słuchawkach. Takie coś może występować w zamkniętych konstrukcjach, ale w półtwartych nie powinno (właśnie to całkowicie zniechęciło mnie do Philips Fidelio L1). I tutaj już koniec wad. 

Szukający brzmienia HP100 się zawiodą. Dzwięk jest mniej "efekciarski", całość bardziej wyrównana, i można by się nawet pokusić o naklejkę "słuchawki referencyjne". Słuchawki grają naprawdę bardzo równo, nie faworyzując żadnego z pasm. Najbardziej podobało mi się podpięcie ich do pieca od gitary basowej. Grały wtedy miniaturowym dźwiękiem tego co dostawałem z paczek. Godne podziwu. Przy przesiadce z HP100 jest wrażenie, jakby wszystkiego było mniej, tylko powietrza więcej. Jednak po kilku minutach słuchania już nic nie brakuje, wszystko to co było w HP100, pojawia się i w HP200, jest tylko mniej akcentowane. Słuchawki dają odpocząć, kładąc główny nacisk na zwartość i konsystencję przekazu. 

HP200 nie podają nam poszczególnych instrumentów w sposób odseparowany, a raczej prezentują muzykę jako całość. Przyznam szczerze, że w elektronice było to co najmniej męczące, ale już muzyka rockowa, czy choćby symfoniczna, sprawiała mi olbrzymią frajdę ze słuchania. Dla szukających analogii to HP200 grają w sposób zbliżony do HD650, tyle, że są wyczuwalnie jaśniejsze. 

Na koniec parę słów o samym wykonaniu. Bo tym modelem SoundMagic potwierdza tylko, że nie jest "jakąś tam" fabryczką w Chinach. Mają aspiracje, i nie są one nieuzasadnione. Jakość jest super, wykonanie i materiały również. Samo wyposażenie słuchawek w taki futerał przechyla szalę na ich korzyść (jak często szukaliście "czegoś" żeby zabrać swoje ulubione potworki, ot choćby do pracy ? I jedynie ta cena, która mogłaby być podobna do HP100 - wtedy byłaby pełna rekomendacja z mojej strony. A tak to szukajcie promocji. Warto.

niedziela, 21 lipca 2013

Hybrydy w natarciu ? - Test Cowon EH2




Witajcie,
Jest to chyba pierwszy mój post, i test zarazem, który piszę mając kompletną pustkę w głowie. Ot należało by zrobić opis, który odda właściwości sprzętu, będzie trochę śmichów, a na koniec recenzent (czyli ja), w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku uda się w kierunku zachodzącego słońca...No ale jak tu pisać o sprzęcie, który subiektywnie nie przypadł mi do gustu, a obiektywnie jest bardzo dobry ? Czuję się trochę jak wegetarianin, któremu kazali zrobić reportaż z jedzenia kaszanki na tradycyjnym świniobiciu.

Na warszat trafiły słuchawki Cowon EH2, model firmy znanej raczej z DAPów niźli ze słuchawkowego biznesu, ale skoro produkują generatory, to może i słuchawki im dobrze wyszły ?


Balanced Armature Dynamic Driver
Czyli mamy Toyotę Prius przenośnego audio. Ale co nam to daje ? W teorii Armatury brzmią sucho, a drivery dynamiczne (oparte o klasyczną membranę) mają kłopoty z idealnym zagraniem średnicy i góry. Wydawać by się zatem mogło, że połączenie armatury z membraną będzie naturalnym kierunkiem rozwoju słuchawek dokanałowych. Jednak do dzisiaj mamy bardzo niewiele takich konstrukcji na rynku (T-PEOS, Westone, AKG). Ale, tak jak i wspomniana na wstępie Toyota, hybrydy zdobywają pole powoli, acz systematycznie. Czy jest to trend któremu warto się poddać ? Jest takie powiedzenie, że jak coś jest dobre do wszystkiego to...Ale iriver AK120, jest dobry do wszystkiego. To może i Cowony też ?


All of its strength none of its weakness
A jeźdzców było 9ciu. No ale do rzeczy. Czy taki połączenie zdaje egzamin ? Ano zdaje. Dźwiękowo Cowonom nie miałem wiele do zarzucenia. Bas jest fenomenalny, szybki, precyzyjny, a przy tym głęboki. Czuje się przy tym lekkość z jaką te słuchawki grają niskimi rejestrami. Jakby od niechcenia. Przy tym nie jest go za dużo, i jeśli ma być dyskretny to taki jest, podkreślając jedynie akcenty. Średnica jest wycofana, i czuć to bardzo mocno po przesiadce z armatur (Westone4R czy Etymotic HF3). Jest jednak czytelna, bogata w szczegóły i niuanse. Brzmi jak celowy zabieg tunera tych słuchawek, a nie jak wypadek przy pracy. Góra błyszcząca, wypełniona smaczkami, dobrze wybrzmiewająca, bez sybilizacji i niechcianych szelestów.
Scena kreowana jest bardziej niż poprawnie. Utrzymuje się w jednej płaszczyźnie, lekko przed słuchaczem, troszkę na boki i troszkę w głąb. Taki sposób kreowania sceny jest mi znany choćby z HD650 i bardzo mi do gustu przypadł. Wokale blisko, instrumenty w lekkim oddaleniu, ale nie za daleko. Jest poczucie intymności kiedy trzeba, ale i przestrzeni, jeśli utwór to eksponuje (nagrania koncertowe).



Ciszę, słyszę ciszę...
Izolacja w tych słuchawkach zasługuje na osobny akapit. Po raz pierwszy spotkałem się w hybrydowych słuchawkach z hybrydowymi tipsami. Mianowicie, silikonowe tipsy o średnicy tulejki 4mm, wewnątrz, pomiędzy tulejką a grzybkiem, wypełnione zostały pianką. Co to daje? Ano daje 3 rzeczy: 

  • Po pierwsze izolacja jest bardzo dobra. 
  • Po drugie wypełnienie kanału tipsem jest szczelne i pełne. Daje wrażenie posiadania piankowych tipsów. 
  • Po trzecie (w moim przypadku) powoduje błyskawiczną aplikację do ucha, dzięki temu, że silikon się nie ugina i od razu przylega do ścianki kanału słuchowego. Nic nie trzeba poprawiać, seal od razu jest bardzo dobry, a próbowałem różnych rozmiarów. Po prostu słuchawka wchodziła głębiej na mniejszych, ale szczelność za każdym razem równie dobra. Patent do tego stopnia mi się spodobał, że zastosowałem go do swoich Startipsów w Westonach4R


Skoro są tak dobre to czemu są złe?
To będzie najbardziej subiektywna część tekstu. Dlatego traktuj, ją Drogi Czytelniku, raczej jak uwagi, niż jak część recenzji. Możesz nawet dalej nie czytać :) W końcu poniższy akapit to wynik kompletnej pustki w głowie.


1. Oplot kabla w kolorze czerwonym. Słuchawki do splittera zaopatrzone są w oplot (tzw. Konfekcja), później, przewód jest już tylko gumowany. Ja się pytam po co ? Czy nie dało rady zrobić jednolitego kabelka ? Tak jest to największa wada, bo od razu rzuca się w oczy. Niech choćby było to czarne, a nie czerwone (chociaż jakby było białe to klapa była by kompletna). A chodzi o to, że część konfekcjonowana łapie brud, jak szalona. No więc pół kabla mamy czerwono - brudne. Niby nic, ale mnie denerwuje bardzo.

2. Strzelająca membrana przy aplikacji. To jedna z wad słuchawek dynamicznych, dla których wykreśliłem je z kręgu swoich zainteresowań. Nigdy nie wiem, czy właśnie teraz, słuchawka nie wpadnie na pomysł, żeby mnie ogłuszyć. Tak mnie to denerwuje, że aż zniechęca do słuchawek.

3. Karbowana część obudowy.  Tuż za tipsem jest karbowana osłona drivera dynamicznego. Ja rozumiem, że musi być coś za co wyciągniemy słuchawkę z ucha. Ale to cholerstwo jest za głęboko w uchu, powoduje permanentne podrażnienie małżowiny wewnątrz i na dodatek łapie naskórek z palców, więc trochę go tam zostaje. To zdenerwowało mnie najbardziej.



Podsumowanie
Finał może być jednak tylko jeden - jeśli ktoś szuka hybrydy, dobrego połączenia armatury z dynamikiem, to właśnie znalazł. Słuchawki są naprawdę warte polecenia. Wszystkie denerwujące mnie wady są do usunięcia domowymi sposobami (na czas testów taśmą izolacyjną okleiłem karbowaną część obudowy i słuchawki zrobiły się megawygodne), albo po prostu wynikają z zastosowanych technologii. Zdecydowanie polecam zakup.


Sprzęt do testów wypożyczył:

wtorek, 9 lipca 2013

Cena doskonałości - Astell & Kern

Czekałem, tupałem i się doczekałem. iRiver, jeden z prekursorów mobilnego słuchania muzyki, w formie jaką znamy dzisiaj (odtwarzanie plików cyfrowych), znowu zrobił krok do przodu, wypuszczając pod świeża, ale jakże ekskluzywną nazwą Astell & Kern przenośny odtwarzacz HiFi. Był to model AK100, a aspiracje jego były wielkie. Miał się usadowić na tronie przenośnych odtwarzaczy jako niekwestionowany król. W dniu premiery miał konkurencji jak kot napłakał, bo jeśli spojrzeć na półkę cenową to tylko Colorfly C4 mógł z nim konkurować. Jak pokazało życie, w testach jakości dźwięku przegrał, z niekoronowanym królem przenośnego audio iModem Video połączonego z małym FIIO E7. Ale to było kiedyś, w czasach kiedy soft AK100 był niedopracowany, a oczekiwania użytkowników były wyższe niż możliwości sprzętu.

Dzisiaj do rodziny Astell & Kern dołączył kolejny zawodnik, który wg. iRivera ma być pozbawiony wad poprzednika. Na pewno nie ma on konkurenta, bo kosztując w okolicach 1000 Euro jest niestety niechlubnym liderem tej klasyfikacji. W związku z tym, że dzięki uprzejmości MP3Store.pl dostałem obydwa urządzenia, pokusiłem się o małe porównanie i zestawię dzisiaj AK100 i AK120 w pojedynku bezpośrednim.

Na początek biegusiem do kasy. I tutaj,  o ile ktoś na zawał nie padnie, przyjdzie mu rozstać się ze sporą gotówką. AK100 na dzisiaj to koszt 2299 pln, AK120 kosztuje 4499 pln. Sporo. Nawet bardzo sporo. Czy jednak warto? Odpowiedź jak zwykle nie jest prosta. U nas w kraju to jest bardzo dużo pieniędzy, a nawet bardzo bardzo. Jednak jeśli kwoty przedstawimy w walucie europejskiej, nie wygląda to już tak tragicznie. Jeśli jeszcze dołożylibyśmy do tego zarobki w walucie europejskiej, byłby całkiem znośnie. Szczególnie za sprzęt, który ma nam zastąpić domowy tor słuchawkowy.

Do testów wybrałem 2 grupy urządzeń - drogie (HiFiman He5-LE oraz Westone 4r) i tanie (Etymotic ER4p i SoundMagic HP100). Sądzę jednak, że jak ktoś zakupi już "kałacha" lub "super kałacha" oznaczać to będzie, że i na słuchawki z odpowiedniej półki go stać. I wtedy mój zestaw może okazać się mizerny...
Całość skonfrontowałem z Matuzalemem cyfrowego audio czyli iRiverem iHP-120, poprzednim księciem ze stajni iRivera. Do kompletu dorzuciłem swój domowy tor, czyli własnej produkcji klon Black Cube Lineara podłączony do DAC na PCM1796, zasilany z małej elektrowni czyli PCeta.

Jeśli więc porównywać AK100/AK120 do toru domowego, to cena jaką przyjdzie nam zapłacić nie jest już koszmarem. Jednak czy w zamian dostaniemy pełen ekwiwalent czy tylko protezę? Jako przedsmak tego co przeczytacie później, napiszę tylko, że pisząc te słowa słucham sobie Larsa Danielssona na HiFimanach, podłączonych do AK120. I nie mam powodu do narzekania...


Jak widać na powyższych rycinach, obydwa urządzenia zapakowane są w podobne opakowania, podobnie wyglądają, jak pokażą poźniejsze testy, grają podobnie. Nawet oprogramowanie działa tak samo. Czy są jakieś różnice uzasadniające w cenie ? Hmm, różnice są, ale co do uzasadniania...

Na pewno fajnie, że futerał, ktory do AK100 kosztuje 199 pln, w zestawie z AK120 jest w standardzie. Super, że pokrętło głośności zostało zabezpieczone przed urwaniem, bo to z AK100 jest jednak przynajmniej z wyglądu zbyt delikatne. I to poza wymiarami zewnętrznymi koniec różnic. Jak na razie więc z różnicy 2100 pozostało nam 1900 pln.

Szukamy więc dalej. Soft i obsługa. AK100 dostał 27.06.2013 nowy soft w wersji 2.01, który do złudzenia przypomina ten z AK120. W AK100 brak opcji podłączenia jako DAC przez USB, która to w AK120 występuje. W AK100 mamy jeszcze dodatkową opcję boost, która podnosi nam głośność o 3dB, ale może się to wiązać z clippingiem (którego nie uświadczyłem). AK120 widać nie potrzebuje się podbijać. Jeśli są jeszcze jakieś różnice w samym sofcie to nie zauważyłem. 

Z zauważalnych różnic, pokrętło głośności w AK120 pracuje z wyraźnym oporem, to w AK100 jest luźne, ale z wyczuwalnym klikiem. AK120 wg specyfikacji ma więcej miejsca, posiada konstrukcję DUAL MONO, no i obsługuje też większe karty pamięci. Ogólnie patrząc na specyfikację mam wrażenie, że AK120 powinien nazywać się raczej AK200 - jako, że jest 2x wszystko w AK100...





Przejdźmy zatem do meritum, jak to gra ?

HiFiman HE5-LE

Podpięcie do AK120 od raz sugeruje, że mocy to maleństwo ma mnóstwo. Wskazanie potencjometra utknęło na 72 i było już naprawdę nieźle. W AK100 głośność dojechała do końca (75). Poziom wspólny z BCLem na wzmocnieniu x16 i ustawieniu głośności na połowę. 

Brzmienie obydwu urządzeń jest bardzo podobne. w ślepym teście miałbym spory problem, żeby rozpoznać które jest które. W AK120 mam wrażenie minimalnie większej rozdzielczości. Ale zaskoczyło mnie tak naprawdę brzmienie AK100 - urządzenie które kiedyś miałem w domu było raczej chłodne, grało wycofaną średnicą, a to co dostałem dzisiaj, to sprzęt stający w szranki z porządnym (tak mi się wydaje) torem domowym i wcale nie obrywa batów. Jedyna różnica to różnica głośności maksymalnej, bo różnica w jakości dźwięku nie występuje. Grają trochę inaczej (w sensie AK1x0 i tor stacjonarny), ale są to niuansowe różnice - co się komu podoba. Całość brzmi jakbym miał podłączony sporych rozmiarów sprzęt stacjonarny, a nie maleństwo wielkości stosika kart kredytowych (analogia jak najbardziej na miejscu).

Scena jest kreowana perfekcyjnie, szeroko, ale jednocześnie głęboko. Nie ma wrażenia klaustrofobii ani przez moment. W dźwięku nic się nie gubi, niskie tony są dobrze kontrolowane i jest ich tyle ile powinno być. Średnica przedstawiona w sposób wręcz monitorowy. Normalnie zbieram szczękę z podłogi.




Westone 4R

Znowu zaskoczenie. AK120 gra pełniej od AK100, ale to nie jest już to samo AK100 które pamiętam, a które grało chłodno. Różnica pomiędzy AK120 a AK100 jest już wyraźnie słyszalna, a odbija się własnie w średnicy i midbasach. W AK100 jest ich mniej, jest minimalnie bardziej sterylnie. Ale nie jest rożnica w jakości, a raczej w charakterze grania. AK120 lepiej wypełnia dźwiękiem przestrzeń, za to AK100 oddaje nam więcej szczegółów. Ale różnica jest naprawdę niewielka.A i to przy odpowiednio dobranych utworach. AK120 jest za to zdecydowanie głośniejszy. Radzi sobie ze słuchawkami z większą łatwością.




Etymotic Er4p

Dźwięk się delikatnie odmulił (nie był zamulony, ale jakby dostał świeżego powietrza). Scena zrobiła się Etymoticowa. Zniknęło wrażenie słuchania ze słuchawek, a instrumenty zostały perfekcyjnie umiejscowione w przestrzeni. Podobną prezentację mam na zestawie iHP-120 z iBasso D10 połączonych przez TOSLink. I w sumie nie ma się co dziwić - D10 ma również WM8740 na pokładzie. Podłączając Ety do AK100 troszkę się obawiałem, czy oporność wyjścia słuchawkowego w AK100 nie będzie przeszkodą. Ale nic z tego, brzmienie równie otwarte jak w AK120, z rozmachem, wokale blisko a reszta w precyzyjnie określonej przestrzeni. Naprawdę nie mogłem uwierzyć, że soft tyle zmienia w brzmieniu. Pamiętam, jak pół roku temu podpiąłem Ety do AK100 - dźwięk był po prostu niestrawny. Dzisiaj, to całkowicie inne urządzenie.



SoundMagic HP100

Po raz kolejny świetna synergia. Dużo przestrzeni, świetnie kontrolowany bas. Charakter słuchawek oddany idealny. I po raz kolejny różnica pomiędzy AK120 a AK100 jest mało zauważalna. Chyba bardzie podświadomie wiem, że AK120 jest droższym, lepiej skonfigurowanym sprzętem, bez wad okresu dziecięcego. Wprawdzie mam wrażenie, że słyszę większą szczegółowość i lepszą separację, ale nie wykluczone, że to mój mózg się samo uświadamia. Natomiast coś co można by nazwać efektem dumpingu, nie występuje, pomimo dość niskiego DF.


Podsumowanie

Jest dla mnie bardzo ciężkie. Ale nie dlatego, że nie wiem co wybrać. A dlatego, że nie ważne co bym wybrał nie mam na to pieniędzy. iRiver pokazał, że potrafi. Oj naprawdę pokazał. A ja niestety zobaczyłem. Mam szczęście, że przez najbliższych kilka dni mogę się jeszcze bawić Kałachami. Ale później chyba wejdzie choroba odstawienna. AK100 udowodnił mi, że jest świetnie zrobionym sprzętem z początkowo niedopracowanym softem. Dzisiejsza wersja nie ma nic wspólnego z tym co słyszałem jakiś czas temu. Jakość dźwięku naprawdę powala, i poważne sprzęty mają naprawdę godnego konkurenta. AK120 to taki AK100, tyle, że lepiej. Dokładnie 2x. Ma 2x więcej wbudowanej pamięci, obsługuje 2x większe karty, i jest 2x razy głośniejszy - w całym teście AK100 musiałem ostawiać dokładnie 3dB wyżej niż AK120. Prawdopodobnie jest to spowodowane impedancją wyjściową kałacha. W końcu AK100 ma 20Ohm a AK120 już tylko 3Ohm. Najbardziej zaskoczyło mnie jednak, że AK120 radzi sobie z HiFimanami, równie dobrze jak z SoundMagicami.

Może ktoś kupi przechodzoną, ale jednak zdrową nerkę...
ps. Jak kogoś stać, to niech się nie zastanawia. Jeśli masz Przyjacielu kasę na AK120 to bierz, nie myśl za wiele. Jeśli stać Cię jednak "tylko" na AK100 to też żałować nie będziesz. Różnica w cenie nie jest może rozsądna, ale kto rozsądny za tyle pieniędzy kupuje sprzęt do grania. I to do tego przenośny.

poniedziałek, 24 czerwca 2013

Manowar - Faceci w rajtuzach??



Długo nic się nie działo na blogu, ale kto blogerowi nakaże ? Maiłem zamiar pisać o Equalizerach, o kolejnych kablach (kopać leżącego ? mniam). W między czasie skończyłem kolejną wersję nieśmiertelnego już klona Lehmanna. I dorwałem w swoje ręce 3 ostatnie płyty Manowar. Słuchaczem Hard 'n Heavy jestem od kołyski, a sam Manowar jest jednym zespołem, który na mojej półce z muzyką ma osobne miejsce. Są tam wszystkie oficjalne wydania jakie udało mi się zdobyć. Z różnych względów miałem przerwę w zbieractwie. Jednak całkowicie przypadkiem Manowar dał znać, że żyje, że ma się dobrze(?). Ostatnia płyta z którą mialem styczność to "Warriors of the World", która powstała jako trybut dla ofiar wydarzeń wrześniowych w NY. Wtedy też troszkę moja miłość do nowych dokonań mr. DeMaio i kolegów opadła. Płyta była słaba i patetyczna.

Pierwsza z płyt, do których mialem się przekonywać to reedycja? renagranie ? pierwszej płyty Manowar - Battle Hymns, z moim all-time-fav'em - Battle Hymn. Fajnie, że chłopaki z braku pomysłów wpadli na ponowne nagranie starych hiciorów, jednak zanim się za płytę zabrałem, miałem mieszane uczucia (coś jak upadek teściowej z urwiska na naszym nowym aucie). Jakież było moje zaskoczenie po przesłuchaniu calej płyty, kiedy okazało się, że jest ona świetna. I nie chodzi o dobrze znane mi numery, które po prostu lubię. Chodzi o nowe aranżacje, które nie zmieniły ich charakteru. Chodzi również o realizację, która w przypadku metalowych zespołów, delikatnie mówiąc kuleje. Jakość dzwięku i mastering mnie powalił. Aż się przyjemnie sluchało, żadnych wpadek. No i Battle Hymn AD 2010 brzmi po prostu genialnie.


Zachęcony zabrałem się za ostatni twór amerykańskich weteranów. I tym razem się nie zawiodłem. Wrócił stary, dobry Manowar. Od początku do końca płyta dobrze nagrana, charakterystyczne dla zespołu brzmienie. Melodie które muszą się podobać. Mocnym akcentem jest Hail, Kill and Die. ale praktycznie każdy utwór nie zachęca do pominięcia. Świetna robota. 

Zabrałem się więc do studiowania internetowych opinii o tej produkcji i jakież wielkie było moje zaskoczenie, kiedy zobaczyłem bardzo niskie oceny. Recenzenci zarzucają Manowar wtórność. Hej, shut the fuck up !!! Oni tak grają, tak brzmią, za to właśnie ich lubię ! Siakaś nowomoda powstała, żeby nagrywać zaskakujące albumy, a jak ktoś nagra płytę w swoim stylu, to już jest beee. Takim recenzentom mówimy - wypad ! Następne zarzuty, to warstwa tekstowa - że niby o zabijaniu, wojnie, poświęceniu i takie tam dyrdymały. No do cholery jasnej! Od 30 lat piszą takie teskty, aż tu nagle młodym gówniarzom się to nie podoba ! Wypad, nie słuchać, brać się za Biebera i inne debilizmy. Teksty Manowar to od zawsze była delikatna i wysublimowana poezja, niedostępna dla słabych (vide "Hail and Kill"). Na koniec oczywiście standardowy argument o śmieszności, o końcu mody na Heavy Metal (hmmm, mody ??), i przemijaniu. Normalnie z rozrzewnienia aż mi się oczy spociły. Biedni jesteśmy, wszystko już nie takie jak kiedyś. No ale, to w końcu dobrze, że grają jak kiedyś czy źle ?

Zamiast roztrząsać gówniane problemy małoletnich recenzentów-masturbatorów, zabrałem się za przesłuchiwanie dyskografii od początku. I zadowoleniem stwierdziłem, że od początku realizacja, oczywiście jak na ten gatunek, stała na wysokim poziomie. 

Pozdrawiam Was radosnym Hail and Kill :)

czwartek, 6 czerwca 2013

Sound Magic HP100 - Czyli jak ważny jest tor i jego spasowanie ze słuchawkami.

   
Kilka dni zbierałem się do napisania tego testu. A wszystko dlatego, że z każdej strony czytałem, że to naprawdę dobre słuchawki, a egzemplarz który otrzymałem grał do bani. Aż zdarzył się cud - Sound Magic zagrały. Zagrały na tyle dobrze, że nie ściągam ich z uszu od kilku godzin. A wszystko przez jednego posranego Chińczyka, który się wreszcie zlitował i wysłał mi moją ekspresową przesyłkę, wystawiając moją cierpliwość na raptem miesięczną próbę. Słuchawki otrzymałem z mp3store z zapewnieniem, że są już wygrzane (tak, tak - wygrzewanie słuchawek to nie element AudioVoodoo), postanowiłem je więc od razu przetestować.


Podejście nr1. - Dno, 3 kg mułu i tona wody nad głową...

W domciu podłączyłem słuchawki do wzmacniacza Black Pearl, zasilanego z DAC DIY zbudowanego przeze mnie z części i wg projektu z Audiophonics.fr, a opartego na układzie BurrBrown PCM1796. Pierwsze wrażenie było nieciekawe, nawet zastanawiałem się jak przekazać osobie odpowiedzialnej za ten produkt, że nie nadaje się on do sprzedaży. Dźwięk był fatalny, wyprany i matowy. Schowałem więc słuchawki celem wygrzania do szafy, podłączone do playerka. Poczekamy, zobaczymy.

W tak zwanym międzyczasie postanowiłem dokończyć projekt zwany przeze mnie FCL, abym był z niego w  pełni zadowolony. Do tegoż właśnie projektu, wspomniany wcześniej, mieszkaniec kraju środka, miał mi wysłać obudowę. Dlatego, w pewnym sensie, zmuszony byłem korzystać z Black Pearla jako jedynego wzmacniacza do mojego systemu. Na nim to właśnie próbowałem posłuchać HP100, i dopiero później okazało się jak wielkim było to błędem...

Ale, żeby recenzji stało się za dość należy ją prawidłowo rozpocząć.

Wstęp czyli rozwinięcie początek środka końca.

 Słuchawki otrzymałem w białym kartoniku, w którym, dość nietypowo dla tej półki cenowej, znalazłem twardy pokrowiec. W pokrowcu informacja, że zostałem VIP dla Sound Magica, ściereczka do polerowania słuchawek (mamo), adapter samolotowy, konwerter na dużego Jacka i karabińczyk. Ten ostatni nadal nie wiem do czego, ale na pewno zastosowanie znajdę...

 Wyposażenie, to coś co od razu przypadło mi do gustu (szczególnie ten futerał) i od dawna kombinowałem, jak tu się dobrać do tych słuchawek. Szczególnie, że egzemplarz, który do mnie trafił to już 3cia wersja (oznaczona nie wiedzieć czemu jako rev.2). Do tego pełnowymiarowe, wokółuszne słuchawki, które są lekkie i dobrze przylegają do głowy i mamy coś co aż chce się zabrać na chodzenie po mieście. 
 Samo wykonanie stoi na najwyższym poziomie. Nie jest to typowy chiński produkt. Ten jest zdecydowanie powyżej średniej. Pałąk obity skórą (imitacją ?), podbity miękką gąbką. Nauszniki podobnie. Wszystko wygodne i solidne. W tym miejscu należało by jeszcze wspomnieć, że słuchawki mają odchylane muszle, co wskazywałoby na grupę docelową (DJ). Dzięki temu, że i prawa i lewa się odchyla, mogą ich używać i lewo i prawo uszni didżeje.

Brzmienie, a więc środek początku końca.

Po niezwykle traumatycznych przeżyciach z Chińczykami, poskładaniu do kupy (znaczy w całość a nie do tego... no wiecie czego) Fat Cube Lineara (kurde jak to zajebiście brzmi), postanowiłem coś zmienić w swoim audio-nie-filskim żywocie. Mianowicie, uznałem, że skoro tyle osób opowiada mi jakie to K550 są słabe, należy sprawdzić dlaczego polecane przez wszystkich Shure 940 czy takie Ultrasone Pro 900 są od nich lepsze (tak, ja dzielę słuchawki przede wszystkim na zamknięte i otwarte, więc to dla mnie ta sama konkurencja). Podłączyłem najpierw Pro 900, jako, że byłem (zauważcie to słowo) nimi mocno zainteresowany. Widząc w nich następcę swoich K550, założyłem je na głowę i ... od razu zdjąłem. Góra (a raczje jej ilość jest nie do przyjęcia). Wysokie tony mnie po prostu zabiły. Wrócę do nich na emeryturze, wtedy i tak nie będę nic słyszał, więc mnie nie zabiją (hint dla Grado-fanów - jeśli uważacie, że Wasze słuchawki czyhają na wasz słuch i chcą was zabić wysokimi, to polecam sprawdzić Pro 900). Następnie zabrałem się za Shure, które okazały się być całkiem przyzwoitymi słuchafonami, ale bez fajerwerków. Ot dokładnie to czego można szukać do słuchania czegokolwiek. Ale mam wrażenie, że zanudził bym się z nimi na śmierć, a że młodym jeszcze i nie spieszno mi umierać, to nie o nich dzisiaj piszę. Jak już myślałem, że z poszukiwania następcy dla K550 będą nici, przypomniałem sobie o leżących na dnie szafy, wygrzewających się HP-100. Podłączyłem je najpierw do Perły i skrzywiłem się wspominając pierwsze podejście. No nic, znaczy one tak grają i nic z tego nie będzie. Ale po zmianie toru na niezawodny projekt Lehmanna, zmieniłem zdanie diametralnie. Jak widać z tego przykładu, Perła nie jest dla wszystkich i nie dla każdych słuchawek. Niestety nie jest też uber-ampem, nad czym ubolewam, bo bardzo mi się podoba.No dobra, ale piszemy o słuchawkach a nie moich zawodach miłosnych.

Także do meritum, biegusiem. Słuchawki są zdecydowanie ciepłe, i zdecydowanie jasne. Idealne połączenie wg mojej prywatnej oceny. Jeśli w Shure scena nam się kreuje przed twarzą a w K550 z boków i od frontu, to w HP-100 mamy wrażenie, że zrobiliśmy krok na przód. Dźwięk nas otacza (dosłownie), ale nie jest to granie spod czaszki, tylko bardzo kulturalne i harmonijne prezentowanie z wewnątrz wydarzeń. 

Bas:
Zdecydowanie wybija się na tle pozostałych częstotliwości, ale nie koniecznie ilością, a na pewno jakością i fakturą. Jest równocześnie miękki i twardy, przy popisach perkusyjnych mamy wrażenie przebywania bezpośrednio przed centralą. Bas równocześnie kopie i masuje. Ale masuje plecy i jest to doznanie fizyczne.

Średnie:
Kolejne zaskoczenie, bo skoro jest tyle basu, to średnica powinna być schowana, ale nic z tego. Saksofon czy wokale idealnie blisko i intymnie, perfekcyjne wybrzmiewanie gitar basowych, pięknie oddane pianino, instrumenty smyczkowe. Bajka i poezja. No i oczywiście szok

Wysokie:
Nie ma koca, nie ma wycofania, nie ma sybilizacji, za to są pełne i pięknie brzmiące talerze, super zaakcentowana gra na perkusji, rimshot jest bardzo wyraźny. Tak samo jak łatwość określenia w które miejsce uderzył perkusista używając crasha. Najlepsze są nie są ostre, za to super wyraźne. Słuchać się chce.

Muszę przyznać, że dawno mnie tak słuchawki nie zawchwyciły - ostatnio HiFimany HE-5LE, które są moim ideałem słuchawek otwartych. Dzisiaj HP-100 dołączyły jako aktualny ideał słuchawek zamkniętych, bardzo zbliżony w brzmieniu do planarnych słuchawek.

Podsumowanie także wreszcie mamy koniec początku środka.
  No i co by to napisać ? Może to, że już są moje ? Tak, po napisaniu recenzji, postanowiłem je kupić. Na szczęście bazuję na tym co lubię i nie patrzę do końca na cenę. Dlatego w swojej kolekcji słuchawek mam kilka egzemplarzy, które uchodzą za egzotykę i fanaberię zakupową...