poniedziałek, 9 września 2013

FIIO X3 - czyli jak Sauron zaczął budować audio.

"Jeden, by wszystkimi rządzić, jeden, by wszystkie odnaleźć,
Jeden, by wszystkie zgromadzić i w ciemności związać."


Jak widać po temacie, dzisiaj na tapecie najbardziej wyczekiwane dziecko chińskiego producenta sprzętu Audio - FIIO X3. Niestety, miałem recenzować sprzęt jeszcze w lipcu, ale z powodu obsuwy w dostawie, grajek wylądował u mnie we wrześniu. A skąd tutaj nawiązanie do pierścieni ? Ano FIIO konsekwentnie "ulepsza" swoje produkty, wydając kolejne, zmieniając maksymalnie kilka cech. Tym razem do brzmienia FIIO dodano ekran kolorowy i obsługę plików, co spowodowało, że powstał grajek. I grajek ten, wzorem Jedynego Pierścienia, góruje nad całym spektrum produktów FIIO. Bo jest produktem kompletnym (?)



FIIO X3, wzorem swoich poprzedników, przychodzi do nas w biało-czerwonym pudełeczku, zawiera wszystkie niezbędne kabelki, instrukcje oraz futerał silikonowy i folie zabezpieczające ekran. Mnie najbardziej zaciekawiło gniazdo Coaxialne, i to z nim wiązałem największe nadzieje. W końcu ani moc urządzenia (sprzedawanego z FIIO E12 w niektórych sklepach), ani legendarne brzmienie FIIO, nie były w stanie zrobić na mnie wrażenia. Ale po kolei. 


1. Legendarne brzmienie FIIO

Do X3 podłączałem Etymotic ER4S, Denon AH-D7100, HiFiMan He-5LE. Jako punkt odniesienia wziąłem "niewiele" droższy AK120. Niestety z czasów kiedy posiadałem E07K czy E09K pozostały mi już tylko mgliste wspomnienia, więc nie jestem w stanie jednoznacznie stwierdzić, że jest to powielenie filozofii brzmienia poprzedników. Faktem jest jednak, że jak E07K(E17) odbierałem jako dość jasne, ale ciepłe wzmacniacze, tak X3 jest dla mnie raczej ciemnym grajkiem i wymaga jasno brzmiących słuchawek. Z Denonami było dziwnie, zbyt muliście i nieprzyjemnie. Bas zalewał dosłownie wszystko. A naturalna precyzja tych nauszników została schowana. Jednak co za dużo to niezdrowo, i pomimo sporej mocy, X3 nie był w stanie prawidłowo napędzić tych słuchawek. Sytuacja jednak diametralnie się zmieniła w przypadku Etymoticów. Tutaj połączenie było bardzo dobre, żeby nie powiedzieć genialne. Precyzja wysokich tonów nigdzie nie uciekła, za to pojawił się nisko schodzący bas. Pozostałe pasma się nie schowały. wszystko jest tam gdzie być powinno. Prezentacja typowa dla Etymoticów. Dzwięk lekko z przodu, z wyraźnym podziałem na plany, nie brakuje mu ani głębokości ani szerokości. Tina Turner zabrzmiała zjawiskowo. W efekcie tego połączenia, na jakiś czas odstawiłem swojego Kałacha, a po powrocie wydało mi się to wszystko jakieś nudne i bezbarwne. W przypadku HiFimanów nie było zaskoczenia - X3 sobie po prostu nie poradził. Dźwięk był matowy i pozbawiony szczegółów.


2. Moc, pałer i związane z tym rozterki.

FIIO w X3 zastosowało AD839, opamp o bardzo dobrej wydajności. Dzięki temu mamy naprawdę głośne urządzenie. Oczywiście coś kosztem czegoś. I pojawiły się braki w jakości. Jednak niskie zasilanie kości (+5/-5V) odbiło się również na mocy. HiFimany to jednak zbyt trudny przeciwnik dla małego FIIO. Tutaj rozwiązanie zastosowane w AK120 sprawdza się lepiej. Słuchawki nie są idealnie napędzone, ale nie mają problemów z zagraniem. Zastanowiło mnie również reklamowanie przez FIIO zestawu X3 + E12. Przecież skoro X3 ma taki zapas mocy, to na grzyba w zestawie E12 ? Niestety na to pytanie nie jestem w stanie odpowiedzieć. Nie zauważyłem potrzeby podpinania wzmacniacza portable do X3. Za to już takie iBasso D10, z opcją podłączenia przez Coaxial, wydał mi się naprawdę super pomysłem. Wracając jednak do sedna - FIIO X3 ma tyle mocy ile trzeba, przy użyciu Takstar TS671 możnaby używać tego zestawu jako biurkowych glośników, lub zestawu dyskotekowego dla bosych. Gra naprawdę głośno, wyraźnie, dając całkiem przyjemny bas. No i najważniejsze - Clipping się nie pojawił, niezależnie od podłączonych przeze mnie słuchawek. Urządzenie rzeczywiście dobrze wysterowane.



3. Mobilny transport, czyli SPDiF/COAX

I to dla mnie najciekawsza cecha tego "malucha". Niestety mój AK120 wyposażony jest nie wiedzieć czemu w TOSlink, i żeby wycisnąć z tego mały jitter musiałem posiłkować się polerowanymi kablami (znaczy gniazda kabla są specjalnie docierane, żeby nie było zakłóceń sygnału optycznego). A w FIIO od razu mieli super pomysł i zastosowali gniazdo, które załatwiło problemy od ręki. A jak to działa ? Ano tak jak ma działać. Podłączamy do DAC i gra. Znaczy jest super. Jedyna wada to mikra pojemność pamięci X3. Na szczęście mamy obsługę kart MicroSD. Mnie udało się skutecznie uruchomić maksymalnie 32GB kartę.
W tej kategorii X3 bije na głowę wszystko z czym miałem do czynienia do tej pory. Mamy kieszonkowy transport z SPDiF, do tego odtwarzający dosłownie wszystko. REWELACJA !!



4. Obługa

FIIO zastosowało dziwny, lekko postrzelony system guzików, zamiast sprawdzonego i dobrego krzyżyka. Oczywiście idzie się do tego przyzwyczaić, ale później przyzwyczajamy się do innych grajków, więc takie trochę na siłę, dezajnerskie podejście. Jednak już sama praca przycisków, interface'u, czy suwaczków (hold), jest super precyzyjna. Po raz pierwszy trafił mi się grajek, który obsługiwany przez silikonowy futerał był równie skuteczny jak bez niego. W ogóle, nie potrafię się zgodzić z opiniami, że futerał z silikonu jest do bani. Jest po prostu z silikonu. Za to po prostu doskonale robi to za co odpowiada. Zabezpiecza Fiołka przed kontuzjami. 
Troszkę rozczarował mnie czas pracy na baterii. W czasie testu wyszło mi maksymalnie 10h, ale przy zwyczajnej zabawie, częstej zmianie piosenek, głośności i kart, urządzenie domagało się pożywienia po niewiele ponad 8 godzinach. Trochę mało. Na szczęście daje się ładować z mobilnych ładowarek, co trochę ratuje sytuacje.



Podsumowując, najnowszy produkt FIIO w żadnym wypadku nie rozczarowuje. Jest właściwie tym jedynym pierścieniem, spinającym wszystkie funkcjonalności innych produktów chińskiego Saurona audio. W żadnym elemencie X3 nie jest złe. Jest niestety jednak kompromisowe - kosztem wysokiej mocy, mamy ograniczone życie na baterii, to z kolei powoduje wielkość urządzenia, a cena końcowa odpowiada za użyte podzespoły (ekran nie jest najwyższych lotów). Mimo wszystko urządzenie warte jest swojej ceny, a biorąc pod uwagę, że praktycznie nie ma konkurencji w swojej kategorii cenowej, jest na pewno super propozycją. Ważne jednak, żeby przed decyzją o zakupie, posłuchać sobie czy z posiadanymi słuchawkami się zgra.

Pozdrawiam


Sprzęt do testów udostępnił mp3store.pl. Zdjęcia zaczerpnięto ze strony producenta.


sobota, 24 sierpnia 2013

HIFImeDIY Sabre USB DAC aka UAE23



Woow, ale tytuł posta :) Jest nawet rycina (tfu. Zdjęcie). No i dylemat. Co by tu napisać, żeby się chciało czytać. Co to jest w takim razie, to co coś co wygląda jak...no właśnie. Nie wiem jak co, ale na pewno ma kabelek USB. HIFImeDIY Sabre USB DAC aka UAE23 to wg słów niektórych kolegów pogromca, rzeźnik i wyjątkowo dobry DAC, za wyjątkowo niską cenę. Cenę aż 42$ + wysyłka. Wg specyfikacji jest to reinkarnacja jeszcze nie zmarłego ODAC'a. A wg. ludzi dowód na to, że NwAvGuy miał rację i dobry (najlepszy) sprzęt nie musi kosztować kroci. Czy ja wiem? Nie tak do końca, ale jedna sporo prawdy w tym jest. Ale po kolei.

UAE23 to aplikacja układu ESS Sabre ES9023, czyli tańszej wersji hitu ESS'a Sabre ES9018. Aplikacja kompletnie minimalistyczna, do tego bez możliwości podłączenia innego niż USB źródła. Urządzenie pracuje w trybie adaptacyjnym(chociaż jest też wersja asynchroniczna), pozwala na odtwarzanie plików 24bitowy, z maksymalnym próbkowanie 96khz. Z ciekawostek, to potrafi poprawnie (bez up- ani down samplingu) obsłużyć 44,1 i 88,2 khz. Wg. specyfikacji potrafi jeszcze podać przy 0ohm aż 2.2Vrms i kolejno 4.7Kohm/2.1Vrms, 1.8Kohm/1.9Vrms, 510ohm/1.5Vrms, 330ohm/1.3Vrms, 30ohm/1Vrms. Tutaj niestety nam się prezenter rozjechał, bo przy braku obciążenia UAE23 dawał 1,68Vrms a przy 50 Ohm niecałego 1Vrms. Ale może to wina mojego kompa była ? Nie wiem.

Urządzenie podłączone do komputera nie wymaga sterowników, co niewątpliwie jest zasługą układu TenorTE7022L. Znany i niekoniecznie lubiany (ja tam go nawet bardzo nie lubię), jednak tutaj, chyba zaaplikowany całkiem nieźle, ponieważ nie wykazywał żadnych problemów które z nim do tej pory miałem (trzaski, samodzielne wzbudzanie przy braku sygnału itp.)No dobra, ale jak to gra ? Ano po kolei. UAE23 jak podłączyć do niego Etymotic ER4S gra cicho, jak podłączyć HF3 to troszkę za mocno szumi. Ale jak już na wyjściu podać mu FCL'a to pokazuje, że jednak nie są to wywalone pieniądze w błoto. Jednym słowem gra dużo lepiej niż kosztuje :) Porównywałem go ze swoim DAC opartym o droższego brata czyli ES9018 i z FIIO D03K. Scena budowana jest poprawnie, z naciskiem raczej na szerokość niż głębokość. W tej materii ES9018 był zdecydowanie nie do pobicia, ale D03K stawał w tej samej linii co UAE23. UAE23 gra z przesunięciem w kierunku wysokich. Ma mniej sybilantów niż D03K, ale więcej szczegółów. Dół ma również lepiej niż FIIO dociążony. Jednak ES9018 na tym polu rządzi i dzieli. Obydwa urządzenia mają jeszcze sporo pola do pokonania, żeby nawiązać walkę. Ogólnie dzwięk z Małego DACa może i na pewno będzie się podobał. Nie jest męczący, prezentacja jest na dobrym poziomie, nie ma żadnych niepokojących ekscesów ani ubytku na szczegółowości (którą pamiętam z odsłuchów ODAC). Dzwięk nie jest wyprany, ani szary. Zachowuje barwy i właściwy dla utworu przekaz energetyczny. Jednak z HiFimanami w jednym torze grać nie powinien. Zaczyna być nieprzyjemnie przy sykliwych fragmentach. Za to z AH-D7100 zgrywa się już naprawdę dobrze.

Czy mamy przełom? Moim zdaniem nie, ale na pewno jest to poważna rysa na wizerunku opinii "Tylko drogi DAC będzie Twoim wybawieniem". Sprawdza się świetnie jako alternatywa dla wbudowanych kart dźwiękowych, jako niedrogi DAC do laptopa. W poważniejszych torach słuchawkowych jego brak obsługi COAXIAL niestety uniemożliwia podłączenie do fajnych transportów. Tutaj wybrałbym jednak FIIO.



Pozdrawiam


wtorek, 20 sierpnia 2013

Bliźniak bez kabla - SoundMAGIC WP10



Dzisiaj tylko mini recenzja słuchawek SoundMAGIC WP10. Dlaczego mini? Ano jest to prawie bliźniaczy model w stosunku do niedawno opisywanego HP100. A czemu prawie, ano temu, że te mają lampki, guziki i dopisek "Wireless". Aaa i nie mają powierzchni przeznaczonej do polerowania, co niektórym może nie przypaść do gustu. A poza tym to prawie HP100. No i dzisiaj będzie tylko o tym prawie.





Opakowanie w jakim przyjdzie nam zakupić WP10, jest identyczne z tymi od HP100 i HP200. Jedyna różnica to inny futerał, tym razem prostokątny, zawierający większą ilość akcesoriów.

W szoku byłem, bo producent przewidział chyba każdy możliwy sposób podłączenia tych słuchawek do źródła. W zestawie mamy więc:

  • Słuchawki
  • nadajnik
  • Kabelek miniJack <-> miniJack o dł. 1,2 m
  • Kabelek miniJack <-> miniJack o dł. 10 cm
  • Kabelek USB <-> miniUSB (do ładowania słuchawek i nadajnika)
  • Kabelek RCA <-> miniJack
  • Ładownica i różne końcówki


Słuchawki mogą pracować w trybie wired (podłączone do systemu kabelkiem) i wireless (przez nadajnik). W trybie kabelkowym zasięg jest mikry i ogranicza się do długości kabla, jednak już w trybie wireless zasięg w teście pozwalał mi poruszać się swobodnie po domu, a także wyjść do ogrodu wypić kawkę (czyli jakieś 10m i 2 ściany po drodze). To było naprawdę fajne. Fajnym bajerem było też schowanie sobie graja do plecaczka, podłączenie do niego nadajnika i bujanie się po mieście w trybie bezkabelkowym. Samo podłączanie się urządzeń jest błyskawiczne i kompletnie bezproblemowe.



Użytkowanie słuchawek, ich budowa i komfort to do złudzenia HP100. Jedyna różnica to ładowanie, które, o ile chcemy korzystać z nich bezkabelkowo, musimy obowiązkowo odbębniać co ok. 10 godzin. Ładować trzeba i nadajnik i słuchawy. Cała operacja trwa 4h, więc powinno się udać słuchać cały dzień, żeby na noc naładować. Kabelek dołączony do słuchania kablowego podobny jest do tego z HP200 (nie jest poskręcany jak baranie kiszki), przy czym nie ma zatrzasku. 




A jak one grają te cuda techniki ? Ano jak HP100. W końcu to te same słuchawki, tylko z opcją. Jedynie w trybie bezprzewodowym zachodziła w nich delikatna zmiana w niskich rejestrach. Basu było zdecydowanie więcej, i to zarówno tego najniższego jak i midbasu. Jednak nie na tyle więcej, żeby przeszkadzał, ale na tyle, żeby zmiana była zauważalna. Poza tym różnice pomiędzy WP10 a HP100 były minimalne, i mogły wynikać z różnic pomiędzy kablami czy poszczególnymi egzemplarzami. Mnie brzmienie WP10 "zapasiło" równie mocno jak i HP100. 

Podsumowując, dla kogo WP10 ? Na pewno dla tych którzy mają więcej kabonki w skarpetach pokitrane, bo kosztują w okolicach 959 polskich złotych...Sporo, ale tak naprawdę za 300+ dostajemy do HP100 zestaw bezkablowy. No więc dla kogo jeszcze te WP10 ? Ano dla miłośników bezkabelków. Dla oglądaczy filmów z drugiego pokoju, dla ogródkowych słuchaczy muzyczki przy kawie. No i w końcu Dla tych, którzy chcieli by mieć HP100 w troszkę mniej odpustowej wersji.

Sprzęcicho wykorzystane w czasie testów:
- AK120
- Fat Cube Linear
- FatDAC ES9018
I dla celów porównawczych HP100, Etymotic HF3, HiFiMan HE-5LE, Denon AH-D7100.
Muzyka w plikach FLAC, film Avatar zapuszczone z Asus BD700, z płyty BlueRay.

Słuchawki wypożyczył mp3store.pl

ps. Po opublikowaniu testu dotarła do mnie informacja, że:

  • Nadajnik jest również wbudowanym DAC-iem dzięki czemu można transmitować cyfrowy sygnał np. z laptopa. I tak rzeczywiście jest. Nie oczekujmy od tego DAC'a jednak cudów. Można powiedzieć, że gra poprawnie.
  • Jesli nadajnik jest podlaczony do zasilacza a nie działa z zasilania wewnętrznego, to na otwartej przestrzeni słuchawki działają do 50-70m. Tego niestety z powodów lokalowych nie udało mi się zweryfikować. Nadal dało się siorbać kawkę w ogródku bez najmniejszych przeszkód.
 


sobota, 17 sierpnia 2013

Ile płacimy za markę - Denon AH-D7100

Tak, tak, wiem, długo nic, ale blogger ma wakacje...
Ale wakacje wakacjami, a zobowiązania należy spłacać. Dlatego dzisiaj mała (?) recenzja Najnowszego flagowca japońskiej marki Denon - modelu AH-D7100

Postanowiłem zająć się tymi słuchawkami z kilku powodów: 

  • po pierwsze hype jaki panuje na różnych forach, 
  • po drugie - Majkel, po zakupie tych słuchawek wystawił na sprzedaż Grado PS-1000, 
  • po trzecie szukałem zamkniętych słuchawek do swojego systemu.


Zdecydowałem się na zakup z Amazona, jako, że da się tam to kupić już w okolicach 2,5kpln, jednak postanowiłem ich jeszcze raz posłuchać (już kiedyś miałem nieprzyjemność być katowany basami z tych słuchawek) i pojechałem do salonu Denona we wrocławskiej Magnolia Park. Po prawie 2godzinnych odsłuchach egzemplarza (prawie)wygrzanego, postanowiłem, że dokonam zakupu, a panowie z salonu okazali się profesjonalistami i po krótkiej rozmowie zaproponowali cenę zbliżoną (na pewno odstającą od sklepowej), do dobrej ceny. Nie pozostało nic innego jak kupić. Na odsłuchy wybrałem się ze swoimi ulubionymi zamkniętymi słuchawkami, a mianowicie SoundMAGIC HP100. Już w czasie odsłuchów byłem przekonany o wyższości SM'ów nad Denonami, dlatego postanowiłem sprzedać HPki. Inaczej za nic na świecie nie udało by mi się zmusić do słuchania Japończyków.2 dni później, po odebraniu mojego egzemplarza i wysłaniu HPków do szczęśliwego nabywcy, przystąpiłem do prac wstępnych. 






 Zawartość opakowania prezentuje się efektownie. W komplecie do słuchawek dostajemy przewód z pilotem do iPhone (tak, to nie pomyłka), kabel z miedzi OFC 7, stojak na słuchawki (rewelacyjny pomysł) i miękki travel bag(katastrofa). Zawiodłem się na woreczku na słuchawki, ponieważ za te pieniądze oczekiwałem prawdziwego boxa, twardego i bezpiecznego. Jednak po 2 wyjazdowych występach Denonów, muszę przyznać, że i worek się sprawdził. Pozostałych akcesoriów nie sprawdzałem, a pudłu już głęboko w szafie, więc pozwolicie, że nie będę do tego wracał. 
Same słuchawki są bardzo lekkie, przy pierwszym kontakcie sprawiają wrażenie tandetnych, a srebrny kolor na jaki zostały polakierowane wcale nie poprawia ich wizerunku. Ot jakbym miał złote zęby i lekko ciemną karnację, to pewnie takie odpustowe fajerwerki by mnie cieszyły, a tak czuję się w nich jak bałwan. No i za to mam ogromny żal. Gdyby nie cena, to na pewno bym je przemalował (kto wie czy i tak tego nie zrobię).

Słuchawek jednak nie będę oglądał, a będę ich słuchał. Zamocowałem je sobie na czerep i przestałem się złościć. Waga okazuje się olbrzymią zaletą, słuchawek prawie na głowie nie czuć. Długie odsłuchy nie są więc problemem. Wrażenie tandety znika przy pierwszym kontakcie z padami i headbandem. Zrobione są z naturalnej skóry, wypełnionej pianką z efektem pamięciowym. Dzięki temu seal jest perfekcyjny, a tłumienie w tych słuchawkach to póki co ekstraklasa. O ile coś tam dostaje się do naszych uszu, jak nie słuchamy, to tak naprawdę nie ma znaczenia jak głośno słuchamy, a i tak nic kompletnie nie wylewa się poza słuchawki. To jest na pewno ogromna zaleta.

Muszle słuchawek zbudowane są z mahoniowego drewna, lakierowanego na wysoki połysk. Pałąk podobno zbudowany jest z włókna węglowego, ale ja w dotyku rzekłbym, że to plastik (ABS), pozyskiwany w procesie przetapiania butelek ze znanego napoju bezalkoholowego na C. Dobrym pomysłem było zamontowanie gniazd na kabel, przy czym Denon nie wymyślał, nie kombinował a wziął standardowe gniazdo jack 3,5mm, w wersji mono. Dzięki temu można się bawić w produkowanie kabli do woli. Mam jednak wrażenie, że to druga po Grado firma, która dostarczając tak wysokiej jakości kabel do swoich słuchawek, zamknęła pole do popisu DIYmanom.

Nie będę opisywał wrażeń odsłuchowych z pierwszych tygodni posiadania tych słuchawek, bo takie każdy z Was może sobie sam zapewnić idąc do najbliższego salonu Denona. Wystarczy wspomnieć, że nie wolno ich wybierać na podstawie pierwszych, sklepowych odsłuchów. Jeśli Wam się podobają, to przestaną i analogicznie jeśli Was przeraziła ilość basu, to po wygrzaniu możecie się najwyżej miło zaskoczyć.
Słuchawki, od samego początku zaskakują. Wszystko w ich brzmieniu jest takie mało słuchawkowe (no może poza ilością szczegółów). Prezentacja podobna jest do systemów głośnikowych. Jedyna różnica polega na tym, że głośniki mamy nie przed sobą a po bokach. Równowaga tonalna jest zachowana, i może poza wrażeniem delikatnie wycofanej średnicy, nie ma się do czego przyczepić. Wrażenie gorszej średnicy całkowicie zanika, jeśli pojawią się damskie wokale. Wtedy okazuje się, że średnica gra pierwsze skrzypce.
Słuchawki polecane są jako basowe potwory. I bas rzeczywiście jest w nich genialny. Ma wspaniałą fakturę, idealnie wypełnia przestrzeń, schodzi nisko, ale jest również punktowy tam gdzie powinien. Bardzo szybki i precyzyjny. Ale nie jest dominujący, nie zalewa innych pasm, nie ma też dudnienia (niewygrzane się nie liczą) ani nieprzyjemnych wibracji na przełomie midbasu i niskiej średnicy. Jak bym miał do czegoś porównywać to najbliżej mu do planarnych słuchawek. Tyle, że z zamkniętej konstrukcji. Ja jestem zachwycony, a jakoś specjalnie za basowymi słuchawkami nie przepadam. Na koniec zostawiłem sobie wysokie tony. To wg. mnie największa siła tych nauszników. Jest precyzja, jest szczegółowość, nie ma sybilizacji. W swojej prezentacji słuchawki mają coś z Grado. Niby jest ciemno, ale jakoś tak bardzo szczegółowo, nic nie umyka naszej uwadze, chociaż nie są to akcenty pierwszoplanowe. W utworach akustycznych echo i ściany od których dźwięk się odbija stały się namacalne. Jednak w przypadku gorszych realizacji, niestety wszystko wyłazi na wierzch. Nie polecam słuchać RHCP i płyty Californication - po prostu kara.
Scena budowana przez Denony nie jest tak szeroka jak w przypadku HiFimanów He-5LE. Ma granice i to dość precyzyjnie określone. za to głębia jest wzorowa. Porównując słuchawki bezpośrednio, można by HiFimany przedstawić jako koncert na otwartym powietrzu, natomiast Denony to koncert w sali teatralnej.

Na meecie w Warszawie, słuchawki były jeszcze nie wygrzane i nie zrobiły należytego wrażenia. Zresztą na mnie również. Wszystko zmieniło się jakiś tydzień ciągłego wygrzewania później. Z braku laku, podłączyłem Denony do iPhone 4S i poszedłem na spacer. Jakież było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że grają całkiem równo, bez basowych ekscesów, z wzorową holografią i balansem tonalnym. Po kilku godzinach, jak już się nałaziłem i wróciłem do domu, podłączyłem je do AK120, który do tej pory najbardziej zamulał te słuchawki. Tutaj również nastąpiła wielka zmiana. Na koniec mój klon i już miałem pewność, że słuchawki się ułożyły, i że zakup był trafiony. 
Faktycznie wygląd może trochę odrzucać, i jak to Piotrus-G powiedział na meecie, malowanie na srebrno, nie metalowych słuchawek, to obrażanie konsumenta. Tak właśnie się odbiera te słuchawki. Jako perełkę myśli technicznej ubraną w sklepie z biżuterią dla murzy szpanerów. Człowieka który zaprojektował ich wygląd należałoby skazać na ciężkie roboty u Donatelli Vesace. Zmasakrował genialny produkt. No nic, ale z mojej perspektywy, kiedy już jest się grubym burakiem, wygląd Denonów i tak wiele nie zaszkodzi, więc ochoczo chodzę w nich po parku, uśmiechając się pod nosem, jak kolejny zdziwiony zagapia się co to takiego mam na głowie.

No i na sam koniec odpowiedź na pytanie z tematu ile płacimy za markę. Denony AH-D7100 w dniu premiery w Polsce były wyceniane na 5399 pln. I od razu dało się je kupić za 2400 (około). Dzisiaj słuchawki wyceniane są już na 3999 pln w rodzimych sklepach, a na Amazonie nadal cena oscyluje w okolicach 2,5kpln. Myślę, że i u nas w końcu będą w cenie właśnie tych 250 Władków Jagiełło. I to jest uczciwa cena za te słuchawki. Wszystko powyżej to już płacenie frycowego za nazwę, firmę, czy nawet podatek od pośpiechu. Polecam się zakręcić i poszukać. Nawet z salonami Denona da się rozmawiać, czego ja jestem najlepszym przykładem.

Obiecałem też porównać te słuchawki z SoundMagicami - Denony grają bardziej szczegółowo, a przy tym łagodniej. Scena i prezentacja jest na bardzo podobnym poziomie. Basy znowu w Denonach lepsze, i to nie z powodu ilości (ta jest porównywalna) a z powodu faktury i zejścia. Czy różnica w cenie rekompensuje różnice w dźwięku ? Dla mnie tak, ale ja nie szukam kompromisów. Jeśli ktoś ogląda złotówkę z każdej strony przed wydaniem, to zdecydowanie powinien poprzestać na HPkach

Z moimi HiFimanami Denony świetnie się uzupełniają. Nie są tak jasne, a przy tym pozostają szczegółowe. Basu mają więcej, ale ten z HiFimana ma jednak jeszcze lepszą fakturę. No i muzyka klasyczna na Planarach to jest coś niesamowitego. 

Pozdrawiam



W czasie testów (z)użyte zostały:
-Słuchawki: HiFiMan HE5-LE, SoundMAGIC HP100, Etymotic HF3
- DAP: iriver AK120, iPhone 4s, iPod NANO 1G, Cowon X5L
- AMP: Fat Cube Linear
- DAC: Sabre ES9018 FatDAC
- Transport: Denon DCD920 via COAX , AK120 via TOS link

Muzyka: Płyty CD, Pliki FLAC, Pliki ALAC

Nie zostało skrzywdzone żadne zwierzę, chociaż kilka much prosiło się o klapsa.
ps. Zdjęcia "pożyczone" z serwisu headfi.org. Znalezione w "internetach"

wtorek, 23 lipca 2013

SoundMagic HP200 - Test z dylematem


Miałem napisać dzisiaj śmieszny tekst o Equalizerach, ale potem na forum mp3store, w jednym zdaniu wypstrykałem się z argumentów. I ciężko by się było pastwić, mając do dyspozycji tak bardzo już ograniczony arsenał.

Następnie siadłem do spisywania swojej radości z połączenia AK120 z HiFiman HE-5LE. Ale tutaj uznałem, że świat jeszcze nie jest gotowy na test w którym po stronie generatora dla planarów nie stoi elektrownia atomowa.

Na koniec wymyśliłem, że znowu dowalę się do kabli za milion złotych, ale akurat nie znalazłem żadnej fajnej pożywki w necie.

No i staneło na tym, że mając w domu SoundMagic HP200, napiszę parę słów na ich temat. Także nie będzie śmiesznie(no chyba, że się wygłupię), ani dramatycznie (chyba, że polegnę dramatycznie przy tym teście). Za to będzie znowu o słuchawkach.


A zatem, co to takiego to HP200. Ano to półotwarty "bliźniak" HP100, które opisywałem jakiś czas temu. Zapakowane są identycznie, wyposażone również (chociaż z niewielką zmianą, ponieważ zamiast podstawowego kabla, który w HP100 jest spiralny, w HP200 mamy kabel prosty). W HP200 nie znajdziemy też jakże gustownie odpustowego, połyskliwego plastiku na słuchawkach, a w związku z tym, nie ma szmatki do polerowania. A co w zamian ? No bo skoro słuchawki są droższe, a mniej wyposażenia w pudełku, to coś musi być, co zrekompensuje różnicę w cenie. No bo kilka dziurek chyba nie ?


Pominąwszy wszystkie niepotrzebne opisy, bo słuchawki z zewnątrz do złudzenia przypominają HP100, idziemy od razu do meritum. Pierwsza rzecz, która mnie się nie spodobała, to skórzane (skóropodobne - nigdy nie potrafiłem tego odróżnić) pady. W słuchawkach półotwartych, gdzie szczelność połączenia nie ma (albo nie powinna mieć znaczenia), spokojnie można było zastosować wygodniejsze welurowe pady. Nieciekawy też, jak na wentylowaną konstrukcję, jest efekt tupania, jaki daje nam się we znaki, przy przemieszczaniu się w tych słuchawkach. Takie coś może występować w zamkniętych konstrukcjach, ale w półtwartych nie powinno (właśnie to całkowicie zniechęciło mnie do Philips Fidelio L1). I tutaj już koniec wad. 

Szukający brzmienia HP100 się zawiodą. Dzwięk jest mniej "efekciarski", całość bardziej wyrównana, i można by się nawet pokusić o naklejkę "słuchawki referencyjne". Słuchawki grają naprawdę bardzo równo, nie faworyzując żadnego z pasm. Najbardziej podobało mi się podpięcie ich do pieca od gitary basowej. Grały wtedy miniaturowym dźwiękiem tego co dostawałem z paczek. Godne podziwu. Przy przesiadce z HP100 jest wrażenie, jakby wszystkiego było mniej, tylko powietrza więcej. Jednak po kilku minutach słuchania już nic nie brakuje, wszystko to co było w HP100, pojawia się i w HP200, jest tylko mniej akcentowane. Słuchawki dają odpocząć, kładąc główny nacisk na zwartość i konsystencję przekazu. 

HP200 nie podają nam poszczególnych instrumentów w sposób odseparowany, a raczej prezentują muzykę jako całość. Przyznam szczerze, że w elektronice było to co najmniej męczące, ale już muzyka rockowa, czy choćby symfoniczna, sprawiała mi olbrzymią frajdę ze słuchania. Dla szukających analogii to HP200 grają w sposób zbliżony do HD650, tyle, że są wyczuwalnie jaśniejsze. 

Na koniec parę słów o samym wykonaniu. Bo tym modelem SoundMagic potwierdza tylko, że nie jest "jakąś tam" fabryczką w Chinach. Mają aspiracje, i nie są one nieuzasadnione. Jakość jest super, wykonanie i materiały również. Samo wyposażenie słuchawek w taki futerał przechyla szalę na ich korzyść (jak często szukaliście "czegoś" żeby zabrać swoje ulubione potworki, ot choćby do pracy ? I jedynie ta cena, która mogłaby być podobna do HP100 - wtedy byłaby pełna rekomendacja z mojej strony. A tak to szukajcie promocji. Warto.

niedziela, 21 lipca 2013

Hybrydy w natarciu ? - Test Cowon EH2




Witajcie,
Jest to chyba pierwszy mój post, i test zarazem, który piszę mając kompletną pustkę w głowie. Ot należało by zrobić opis, który odda właściwości sprzętu, będzie trochę śmichów, a na koniec recenzent (czyli ja), w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku uda się w kierunku zachodzącego słońca...No ale jak tu pisać o sprzęcie, który subiektywnie nie przypadł mi do gustu, a obiektywnie jest bardzo dobry ? Czuję się trochę jak wegetarianin, któremu kazali zrobić reportaż z jedzenia kaszanki na tradycyjnym świniobiciu.

Na warszat trafiły słuchawki Cowon EH2, model firmy znanej raczej z DAPów niźli ze słuchawkowego biznesu, ale skoro produkują generatory, to może i słuchawki im dobrze wyszły ?


Balanced Armature Dynamic Driver
Czyli mamy Toyotę Prius przenośnego audio. Ale co nam to daje ? W teorii Armatury brzmią sucho, a drivery dynamiczne (oparte o klasyczną membranę) mają kłopoty z idealnym zagraniem średnicy i góry. Wydawać by się zatem mogło, że połączenie armatury z membraną będzie naturalnym kierunkiem rozwoju słuchawek dokanałowych. Jednak do dzisiaj mamy bardzo niewiele takich konstrukcji na rynku (T-PEOS, Westone, AKG). Ale, tak jak i wspomniana na wstępie Toyota, hybrydy zdobywają pole powoli, acz systematycznie. Czy jest to trend któremu warto się poddać ? Jest takie powiedzenie, że jak coś jest dobre do wszystkiego to...Ale iriver AK120, jest dobry do wszystkiego. To może i Cowony też ?


All of its strength none of its weakness
A jeźdzców było 9ciu. No ale do rzeczy. Czy taki połączenie zdaje egzamin ? Ano zdaje. Dźwiękowo Cowonom nie miałem wiele do zarzucenia. Bas jest fenomenalny, szybki, precyzyjny, a przy tym głęboki. Czuje się przy tym lekkość z jaką te słuchawki grają niskimi rejestrami. Jakby od niechcenia. Przy tym nie jest go za dużo, i jeśli ma być dyskretny to taki jest, podkreślając jedynie akcenty. Średnica jest wycofana, i czuć to bardzo mocno po przesiadce z armatur (Westone4R czy Etymotic HF3). Jest jednak czytelna, bogata w szczegóły i niuanse. Brzmi jak celowy zabieg tunera tych słuchawek, a nie jak wypadek przy pracy. Góra błyszcząca, wypełniona smaczkami, dobrze wybrzmiewająca, bez sybilizacji i niechcianych szelestów.
Scena kreowana jest bardziej niż poprawnie. Utrzymuje się w jednej płaszczyźnie, lekko przed słuchaczem, troszkę na boki i troszkę w głąb. Taki sposób kreowania sceny jest mi znany choćby z HD650 i bardzo mi do gustu przypadł. Wokale blisko, instrumenty w lekkim oddaleniu, ale nie za daleko. Jest poczucie intymności kiedy trzeba, ale i przestrzeni, jeśli utwór to eksponuje (nagrania koncertowe).



Ciszę, słyszę ciszę...
Izolacja w tych słuchawkach zasługuje na osobny akapit. Po raz pierwszy spotkałem się w hybrydowych słuchawkach z hybrydowymi tipsami. Mianowicie, silikonowe tipsy o średnicy tulejki 4mm, wewnątrz, pomiędzy tulejką a grzybkiem, wypełnione zostały pianką. Co to daje? Ano daje 3 rzeczy: 

  • Po pierwsze izolacja jest bardzo dobra. 
  • Po drugie wypełnienie kanału tipsem jest szczelne i pełne. Daje wrażenie posiadania piankowych tipsów. 
  • Po trzecie (w moim przypadku) powoduje błyskawiczną aplikację do ucha, dzięki temu, że silikon się nie ugina i od razu przylega do ścianki kanału słuchowego. Nic nie trzeba poprawiać, seal od razu jest bardzo dobry, a próbowałem różnych rozmiarów. Po prostu słuchawka wchodziła głębiej na mniejszych, ale szczelność za każdym razem równie dobra. Patent do tego stopnia mi się spodobał, że zastosowałem go do swoich Startipsów w Westonach4R


Skoro są tak dobre to czemu są złe?
To będzie najbardziej subiektywna część tekstu. Dlatego traktuj, ją Drogi Czytelniku, raczej jak uwagi, niż jak część recenzji. Możesz nawet dalej nie czytać :) W końcu poniższy akapit to wynik kompletnej pustki w głowie.


1. Oplot kabla w kolorze czerwonym. Słuchawki do splittera zaopatrzone są w oplot (tzw. Konfekcja), później, przewód jest już tylko gumowany. Ja się pytam po co ? Czy nie dało rady zrobić jednolitego kabelka ? Tak jest to największa wada, bo od razu rzuca się w oczy. Niech choćby było to czarne, a nie czerwone (chociaż jakby było białe to klapa była by kompletna). A chodzi o to, że część konfekcjonowana łapie brud, jak szalona. No więc pół kabla mamy czerwono - brudne. Niby nic, ale mnie denerwuje bardzo.

2. Strzelająca membrana przy aplikacji. To jedna z wad słuchawek dynamicznych, dla których wykreśliłem je z kręgu swoich zainteresowań. Nigdy nie wiem, czy właśnie teraz, słuchawka nie wpadnie na pomysł, żeby mnie ogłuszyć. Tak mnie to denerwuje, że aż zniechęca do słuchawek.

3. Karbowana część obudowy.  Tuż za tipsem jest karbowana osłona drivera dynamicznego. Ja rozumiem, że musi być coś za co wyciągniemy słuchawkę z ucha. Ale to cholerstwo jest za głęboko w uchu, powoduje permanentne podrażnienie małżowiny wewnątrz i na dodatek łapie naskórek z palców, więc trochę go tam zostaje. To zdenerwowało mnie najbardziej.



Podsumowanie
Finał może być jednak tylko jeden - jeśli ktoś szuka hybrydy, dobrego połączenia armatury z dynamikiem, to właśnie znalazł. Słuchawki są naprawdę warte polecenia. Wszystkie denerwujące mnie wady są do usunięcia domowymi sposobami (na czas testów taśmą izolacyjną okleiłem karbowaną część obudowy i słuchawki zrobiły się megawygodne), albo po prostu wynikają z zastosowanych technologii. Zdecydowanie polecam zakup.


Sprzęt do testów wypożyczył:

wtorek, 9 lipca 2013

Cena doskonałości - Astell & Kern

Czekałem, tupałem i się doczekałem. iRiver, jeden z prekursorów mobilnego słuchania muzyki, w formie jaką znamy dzisiaj (odtwarzanie plików cyfrowych), znowu zrobił krok do przodu, wypuszczając pod świeża, ale jakże ekskluzywną nazwą Astell & Kern przenośny odtwarzacz HiFi. Był to model AK100, a aspiracje jego były wielkie. Miał się usadowić na tronie przenośnych odtwarzaczy jako niekwestionowany król. W dniu premiery miał konkurencji jak kot napłakał, bo jeśli spojrzeć na półkę cenową to tylko Colorfly C4 mógł z nim konkurować. Jak pokazało życie, w testach jakości dźwięku przegrał, z niekoronowanym królem przenośnego audio iModem Video połączonego z małym FIIO E7. Ale to było kiedyś, w czasach kiedy soft AK100 był niedopracowany, a oczekiwania użytkowników były wyższe niż możliwości sprzętu.

Dzisiaj do rodziny Astell & Kern dołączył kolejny zawodnik, który wg. iRivera ma być pozbawiony wad poprzednika. Na pewno nie ma on konkurenta, bo kosztując w okolicach 1000 Euro jest niestety niechlubnym liderem tej klasyfikacji. W związku z tym, że dzięki uprzejmości MP3Store.pl dostałem obydwa urządzenia, pokusiłem się o małe porównanie i zestawię dzisiaj AK100 i AK120 w pojedynku bezpośrednim.

Na początek biegusiem do kasy. I tutaj,  o ile ktoś na zawał nie padnie, przyjdzie mu rozstać się ze sporą gotówką. AK100 na dzisiaj to koszt 2299 pln, AK120 kosztuje 4499 pln. Sporo. Nawet bardzo sporo. Czy jednak warto? Odpowiedź jak zwykle nie jest prosta. U nas w kraju to jest bardzo dużo pieniędzy, a nawet bardzo bardzo. Jednak jeśli kwoty przedstawimy w walucie europejskiej, nie wygląda to już tak tragicznie. Jeśli jeszcze dołożylibyśmy do tego zarobki w walucie europejskiej, byłby całkiem znośnie. Szczególnie za sprzęt, który ma nam zastąpić domowy tor słuchawkowy.

Do testów wybrałem 2 grupy urządzeń - drogie (HiFiman He5-LE oraz Westone 4r) i tanie (Etymotic ER4p i SoundMagic HP100). Sądzę jednak, że jak ktoś zakupi już "kałacha" lub "super kałacha" oznaczać to będzie, że i na słuchawki z odpowiedniej półki go stać. I wtedy mój zestaw może okazać się mizerny...
Całość skonfrontowałem z Matuzalemem cyfrowego audio czyli iRiverem iHP-120, poprzednim księciem ze stajni iRivera. Do kompletu dorzuciłem swój domowy tor, czyli własnej produkcji klon Black Cube Lineara podłączony do DAC na PCM1796, zasilany z małej elektrowni czyli PCeta.

Jeśli więc porównywać AK100/AK120 do toru domowego, to cena jaką przyjdzie nam zapłacić nie jest już koszmarem. Jednak czy w zamian dostaniemy pełen ekwiwalent czy tylko protezę? Jako przedsmak tego co przeczytacie później, napiszę tylko, że pisząc te słowa słucham sobie Larsa Danielssona na HiFimanach, podłączonych do AK120. I nie mam powodu do narzekania...


Jak widać na powyższych rycinach, obydwa urządzenia zapakowane są w podobne opakowania, podobnie wyglądają, jak pokażą poźniejsze testy, grają podobnie. Nawet oprogramowanie działa tak samo. Czy są jakieś różnice uzasadniające w cenie ? Hmm, różnice są, ale co do uzasadniania...

Na pewno fajnie, że futerał, ktory do AK100 kosztuje 199 pln, w zestawie z AK120 jest w standardzie. Super, że pokrętło głośności zostało zabezpieczone przed urwaniem, bo to z AK100 jest jednak przynajmniej z wyglądu zbyt delikatne. I to poza wymiarami zewnętrznymi koniec różnic. Jak na razie więc z różnicy 2100 pozostało nam 1900 pln.

Szukamy więc dalej. Soft i obsługa. AK100 dostał 27.06.2013 nowy soft w wersji 2.01, który do złudzenia przypomina ten z AK120. W AK100 brak opcji podłączenia jako DAC przez USB, która to w AK120 występuje. W AK100 mamy jeszcze dodatkową opcję boost, która podnosi nam głośność o 3dB, ale może się to wiązać z clippingiem (którego nie uświadczyłem). AK120 widać nie potrzebuje się podbijać. Jeśli są jeszcze jakieś różnice w samym sofcie to nie zauważyłem. 

Z zauważalnych różnic, pokrętło głośności w AK120 pracuje z wyraźnym oporem, to w AK100 jest luźne, ale z wyczuwalnym klikiem. AK120 wg specyfikacji ma więcej miejsca, posiada konstrukcję DUAL MONO, no i obsługuje też większe karty pamięci. Ogólnie patrząc na specyfikację mam wrażenie, że AK120 powinien nazywać się raczej AK200 - jako, że jest 2x wszystko w AK100...





Przejdźmy zatem do meritum, jak to gra ?

HiFiman HE5-LE

Podpięcie do AK120 od raz sugeruje, że mocy to maleństwo ma mnóstwo. Wskazanie potencjometra utknęło na 72 i było już naprawdę nieźle. W AK100 głośność dojechała do końca (75). Poziom wspólny z BCLem na wzmocnieniu x16 i ustawieniu głośności na połowę. 

Brzmienie obydwu urządzeń jest bardzo podobne. w ślepym teście miałbym spory problem, żeby rozpoznać które jest które. W AK120 mam wrażenie minimalnie większej rozdzielczości. Ale zaskoczyło mnie tak naprawdę brzmienie AK100 - urządzenie które kiedyś miałem w domu było raczej chłodne, grało wycofaną średnicą, a to co dostałem dzisiaj, to sprzęt stający w szranki z porządnym (tak mi się wydaje) torem domowym i wcale nie obrywa batów. Jedyna różnica to różnica głośności maksymalnej, bo różnica w jakości dźwięku nie występuje. Grają trochę inaczej (w sensie AK1x0 i tor stacjonarny), ale są to niuansowe różnice - co się komu podoba. Całość brzmi jakbym miał podłączony sporych rozmiarów sprzęt stacjonarny, a nie maleństwo wielkości stosika kart kredytowych (analogia jak najbardziej na miejscu).

Scena jest kreowana perfekcyjnie, szeroko, ale jednocześnie głęboko. Nie ma wrażenia klaustrofobii ani przez moment. W dźwięku nic się nie gubi, niskie tony są dobrze kontrolowane i jest ich tyle ile powinno być. Średnica przedstawiona w sposób wręcz monitorowy. Normalnie zbieram szczękę z podłogi.




Westone 4R

Znowu zaskoczenie. AK120 gra pełniej od AK100, ale to nie jest już to samo AK100 które pamiętam, a które grało chłodno. Różnica pomiędzy AK120 a AK100 jest już wyraźnie słyszalna, a odbija się własnie w średnicy i midbasach. W AK100 jest ich mniej, jest minimalnie bardziej sterylnie. Ale nie jest rożnica w jakości, a raczej w charakterze grania. AK120 lepiej wypełnia dźwiękiem przestrzeń, za to AK100 oddaje nam więcej szczegółów. Ale różnica jest naprawdę niewielka.A i to przy odpowiednio dobranych utworach. AK120 jest za to zdecydowanie głośniejszy. Radzi sobie ze słuchawkami z większą łatwością.




Etymotic Er4p

Dźwięk się delikatnie odmulił (nie był zamulony, ale jakby dostał świeżego powietrza). Scena zrobiła się Etymoticowa. Zniknęło wrażenie słuchania ze słuchawek, a instrumenty zostały perfekcyjnie umiejscowione w przestrzeni. Podobną prezentację mam na zestawie iHP-120 z iBasso D10 połączonych przez TOSLink. I w sumie nie ma się co dziwić - D10 ma również WM8740 na pokładzie. Podłączając Ety do AK100 troszkę się obawiałem, czy oporność wyjścia słuchawkowego w AK100 nie będzie przeszkodą. Ale nic z tego, brzmienie równie otwarte jak w AK120, z rozmachem, wokale blisko a reszta w precyzyjnie określonej przestrzeni. Naprawdę nie mogłem uwierzyć, że soft tyle zmienia w brzmieniu. Pamiętam, jak pół roku temu podpiąłem Ety do AK100 - dźwięk był po prostu niestrawny. Dzisiaj, to całkowicie inne urządzenie.



SoundMagic HP100

Po raz kolejny świetna synergia. Dużo przestrzeni, świetnie kontrolowany bas. Charakter słuchawek oddany idealny. I po raz kolejny różnica pomiędzy AK120 a AK100 jest mało zauważalna. Chyba bardzie podświadomie wiem, że AK120 jest droższym, lepiej skonfigurowanym sprzętem, bez wad okresu dziecięcego. Wprawdzie mam wrażenie, że słyszę większą szczegółowość i lepszą separację, ale nie wykluczone, że to mój mózg się samo uświadamia. Natomiast coś co można by nazwać efektem dumpingu, nie występuje, pomimo dość niskiego DF.


Podsumowanie

Jest dla mnie bardzo ciężkie. Ale nie dlatego, że nie wiem co wybrać. A dlatego, że nie ważne co bym wybrał nie mam na to pieniędzy. iRiver pokazał, że potrafi. Oj naprawdę pokazał. A ja niestety zobaczyłem. Mam szczęście, że przez najbliższych kilka dni mogę się jeszcze bawić Kałachami. Ale później chyba wejdzie choroba odstawienna. AK100 udowodnił mi, że jest świetnie zrobionym sprzętem z początkowo niedopracowanym softem. Dzisiejsza wersja nie ma nic wspólnego z tym co słyszałem jakiś czas temu. Jakość dźwięku naprawdę powala, i poważne sprzęty mają naprawdę godnego konkurenta. AK120 to taki AK100, tyle, że lepiej. Dokładnie 2x. Ma 2x więcej wbudowanej pamięci, obsługuje 2x większe karty, i jest 2x razy głośniejszy - w całym teście AK100 musiałem ostawiać dokładnie 3dB wyżej niż AK120. Prawdopodobnie jest to spowodowane impedancją wyjściową kałacha. W końcu AK100 ma 20Ohm a AK120 już tylko 3Ohm. Najbardziej zaskoczyło mnie jednak, że AK120 radzi sobie z HiFimanami, równie dobrze jak z SoundMagicami.

Może ktoś kupi przechodzoną, ale jednak zdrową nerkę...
ps. Jak kogoś stać, to niech się nie zastanawia. Jeśli masz Przyjacielu kasę na AK120 to bierz, nie myśl za wiele. Jeśli stać Cię jednak "tylko" na AK100 to też żałować nie będziesz. Różnica w cenie nie jest może rozsądna, ale kto rozsądny za tyle pieniędzy kupuje sprzęt do grania. I to do tego przenośny.