W związku z tym, że kol. wrq (pozdrawiam) i kol. patrykvel(pozdrawiam) słusznie zauważyli, że nie potrzebnie wrzuciłem do jednego wora wszystkie zjawiska i nazwałem je Clippingiem, spieszę wyjaśnić te pojęcia i ustawić je w odpowiednim szeregu.
Clipping - jest formą zakłócenia przebiegu fali, które pojawia się, gdy wzmacniacz jest przesterowany i próbuje dostarczać napięcie wyjściowe lub prąd poza jego maksymalnymi możliwościami. Nie jest to wbrew opinii zjawisko charakterystyczne dla strony cyfrowej czy analogowej sygnału.
Damping Factor - Współczynnik tłumienia, i jest to Impedancja głośnika/słuchawek do impedancji źródła. Tylko rezystancyjna część impedancji głośnika jest używana. Impedancja wyjściowa wzmacniacza jest również traktowana jako całkowicie rezystancyjna. Ten współczynnik mówi nam jak dobrze wzmacniacz będzie nam kontrolował bezwładność membrany. Im większy ten współczynnik tym lepsza kontrola elektryczna.
We wzmacniaczach lampowych typu OTL (bez transformatorów wyjściowych), może się zdarzyć, że słuchawki o niskiej impedancji, popierdują ochoczo, zamiast grać, nawet przy najniższej głośności. Spowodowane jest to przeciążeniem lampy zbyt niską impedancją układu. Można temu zaradzić zwiększając impedancję słuchawek, np. przez wpięcie rezystorów w kabel sygnałowy.
Pozdrawiam.
niedziela, 13 października 2013
piątek, 11 października 2013
Trochę teorii - Czyli co to jest Skuteczność, impedancja i dlaczego mamy DF
Dzisiaj bez sprzętu, ale o sprzęcie. Chciałbym króciutko wytłumaczyć kilka pojęć związanych z parametrami słuchawek.
Na pierwszy ogień idzie skuteczność. Dość często w recenzjach, czy nawet na forum czytamy, że słuchawki są skuteczne, lub ciężkie do napędzenia. Podawany przy tym jest czasami parametr czułość, wyrażany w decybelach. Co to takiego i jak to jest ważne ? Ano to jest właśnie informacja o tym, jak głośne są nasze słuchawki. Podawana ona jest dla 1mW lub 1V, przy czym odczuwalna głośność przy 1V będzie wyższa niż przy 1mW. I tutaj pojawiają się wartości od 74 dB do nawet czasami 120 dB, a może i więcej. Nasza wspaniała Unia Europejska, w trosce o nasz słuch zadbała, aby urządzenia przenośne mogły dysponować mocą nie większą niż 5mW, ale jak widać niektórym słuchawkom nie będzie to przeszkadzać.
No dobra, to w takim co to ta impedancja i dlaczego ktoś powiedział, że ma znaczenie dla głośności, skoro w skuteczności nic o tym nie było. Ano o ile impedancja słuchawek nie wpływa bezpośrednio na głośność, ma spore znaczenie, na to co potrafi wygenerować odtwarzacz. W zależności od impedancji podpiętych słuchawek, zmienia się moc maksymalna odtwarzacza. A co za tym idzie maksymalny prąd jaki może popłynąć do naszych słuchawek. I tak, nawet jeśli nasza kochana Unia Europejska podała normę 5mW na kanał dla 32Ohm, to może się okazać, że to przepis martwy i źle skonstruowany. Bo nawet jeśli odtwarzacz ma 5mW@32Ohm, to przy 16 może mieć już 10mW. Oczywiście nie jest to zależność w pełni liniowa, ale dla uproszczenia możemy tak przyjąć. No dobra, to w takim razie z czego wynika różnica w głośności przy tych samych ustawieniach głośności słuchawek które mają 112 dB ale różne impedancje ? Ano dla słuchawek z impedancją dajmy na 32Ohm odtwarzacz wcześniej (przy mniejszym okręceniu głośności) osiągnie wartość 1mW niż dla słuchawek np. 300Ohm. A przez to na skraju będzie miał np. 50mW@32Ohm a nie 10mW@300Ohm. No i mamy już wyjaśnione wszystko. Eeee nie...
Mamy jeszcze jeden problem. Mianowicie Clipping. Clipping, to po naszemu przesterowanie, pierdzenie i wszystkie te nieprzyjemne zniekształcenia dzwięku spowodowane zbyd dużym okręceniem gały od głośności. Ale czy na pewno ? Clipping pojawia się również z powodu nie dostosowania impedancji słuchawek do impedancji wyjściowej wzmacniacza. Wartość DF (dumping factor) to stosunek impedancji słuchawek do impedancji wzmacniacza, i nie powinien on być mniejszy niż 8. Czyli dajmy na to, dla słuchawek 32Ohm (najpopularniej występująca aktualnie wartość) impedancja wyjściowa wzmacniacza nie powinna być wyższa niż 4Ohm. Inaczej możemy usłyszeć w zakresie niskich tonów nieprzyjemne rzeczy. Oczywiście są od tej zasady odstępstwa i ogólna zasada służy raczej dla ludzi szukających bezpiecznego połączenia, niż dla miłośników eksperymentów wszelakich.
Pozdrawiam
czwartek, 3 października 2013
Ja się na Klossa nie pisałem, czyli jak mjr. Tuleja iBasso testował
Od kilku tygodni, cały audiofilski internet, zorientowany na przenośne audio, żyje premierą iBass DX50. Zostałem wytypowany, jako człek zaufania publicznego, do przeprowadzenia sądu nad tym urządzeniem. Jako, że posiadam AK120, były podejrzenia, że nie popadnę w hurra-zachwyt, i ocenię go obiektywnie. Za chwilę, pojawiły się kolejne głosy, że nie będę obiektywny, bo przecież nie napiszę, że jest lepszy od AK120 (a podobno jakiś szaleniec na Head-Fi sprzedał swojego AK120, bo nabył DX50). Już na wstępie przynajmniej możemy jedno potwierdzić. Ci drudzy mieli trochę racji, bo o ile będę maksymalnie obiektywny, to na pewno DX50 lepszy od AK120 nie jest :) Ale o tym na końcu.
Urządzenie dotarło do mnie w brązowym kartonowym pudełku, na którym zaznaczone są już palce któregoś z dobierających się do wnętrza poprzednich testerów. Po otwarciu Ukazało się mym oczom cudo, na które wielu czeka. Poza nim, w pudełku był jeszcze pokrowiec-skarpeta, i 2 kabelki. Tutaj należy się iBasso mały medal. Kabel Coaxial to nie jakiś żarcik, jak w przypadku FIIO, tylko kabel pełną gębą. Ta skarpeta to jakiś żart jest jednak, i tutaj FIIO dało lepszy ochraniacz. Urządzenie ma wymiary iPoda Video/Classic, jest od nich troszkę grubsze. Jednak wagowo to waga lekka. DX50 waży 92 gramy, gdzie AK120, chociaż mniejszy, waży całe 62 gramy więcej(wyniki z mojej wagi do odmierzania drożdży do chleba). Znaczy kałach ma cegły w środku, no bo przecież obydwa z amelinum, obydwa mają ekran i guziki. No chyba, że 64GB ram tyle ważą. Tutaj mała uwaga dla przyszłych recenzentów - ważcie grajki tak, żeby nikt nie widział. Żona weszła do kuchni właśnie wtedy kiedy postanowiłem sprawdzić różnicę w wadze. Usłyszałem za plecami tylko:"Do reszty Ci się na mózg rzuciło z tymi Twoimi grajkami ?" i poszła...
Podpinam więc słuchawki i uruchamiam graja. Zrobiłem sobie zestaw testowy, mam z czym porównywać (AK120, iPod Classic, iPod Video, iMod + iBasso T5). Wciskam power i cisza...No nic, naciskam go 3 sekundy. Cokolwiek na ekranie pojawia się po 5, a cały graj wstaje po około 15s. Niby źle nie jest, ale Rockbox wstaje błyskawicznie, a AK120 podobnie jak DX50. Tylko ten brak reakcji, siakiś taki...NO nic. Karta w dziub, paczym na listę. No właśnie, paczym...Ekran. 2,31" TFT o rozdzielczości 320x240 px. Tyle co AK120. Ale na DX50 mam wrażenie jakby rozdzielczość została uzyskana dzięki technologi interlace. Obraz mi drży. No tak, tyle, że ja nie będę go oglądał a słuchał. Sam interface bardzo podobny do tego w AK120, dosyć intuicyjny, od razu wiedziałem co gdzie jest. Do tego sam dotyk działa o niebo lepiej niż w AK120. Tutaj olbrzymi plus. Dotykamy delikatnie i jest, nie trzeba się upewniać. Na budowanie biblioteki nie chciało mi się czekać, więc zacząłem buszować po plikach. Nieciekawie, zupełnie jak w kałachu. Nie da się szybko skoczyć do samego dołu listy, trzeba się naprzewijać. Jeszcze gorzej jest jak wejdziemy do katalogu i z niego wyjdziemy. DX50 nie zapamiętuje pozycji, tylko zawsze lądujemy na początku listy. Masakra. Przewinięcie listy, pomyłka przy wejściu do katalogu ZZTOP, wyjście, przewijamy, znowu pomyłka, lądujemy w Zakopower, wychodzimy, przewijamy, jest udało, się, mamy Zen Tea. To się może wydawać śmieszne, ale jakoś tak, jak mam na liście kilkaset katalogów, nie jest mi do śmiechu, jak muszę tego szukać. Trzeba planować ułożenie plików już na etapie zasilania urządzenia. A co do zasilania, to iBasso twierdzi, że DX50, ma 8GB pamięci wbudowanej. Twierdzi, bo do dyspozycji użytkownika mamy tylko 6GB. iPody, Kałachy, a nawet FIIO X3 mają do dyspozycji pełną, podaną w specyfikacji pamięć. Za to DX50 tą pamięć zapisuje z prędkością prawie 7 MB/s. A to już wynika bardzo dobry. AK120 osiąga maksymalnie 5,5 MB/s, ale znowu dyskowe iPody sięgają 15 MB/s. Trochę mnie denerwował komunikat Media Scanning, ilekroć player miał problem z dostępem do plików, został odpięty od USB lub cokolwiek wydarzyło się z kartą.
Kolejna dziwna cecha dotyczy głośności, a dokładniej pogłaśniania. Urządzenie ma 254 krokową głośność, z 3ema poziomami podbicia. Jeśli przy wyłączonym ekranie spróbujemy zmienić głośność, to się nam nie uda (zmiana utworu już działa normalnie), a jeśli przy włączonym ekranie będziemy chcieli ściszyć lub pogłośnić, to pierwsze naciśnięcie przycisku tylko uruchamia podgląd głośności, dopiero drugie (i kolejne) zmieniają głośność. Nie da się ani bardzo szybko ściszyć, ani pogłośnić, sama formatka na ekranie jest nieaktywna. Trzeba niestety odczekać swoje. I właśnie przy zabawie głośnością trafił mi się nieprzyjemny przypadek. Jechałem samochodem, próbowałem pogłośnić, kilka razy nie trafiłem w guziki jak powinienem i nagle, DX50 pogłośnił się sam, do maksymalnej głośności, nie dając mi możliwości ściszenia. Jak już udało mi się urządzenie wyłączyć i włączyć, pokazał się pierwotny poziom głośności (ten od którego zacząłem zabawę). Musicie mi uwierzyć na słowo, że wyrywanie doków z ucha, w czasie jazdy samochodem, i próba przywrócenia słuchu, nie należy do najszczęśliwszych wydarzeń dnia. Później udało mi się tą sytuację wywołać jeszcze dwukrotnie, ale im bardziej chciałem, żeby się to powtórzyło, tym DX50 stawał się bardziej oporny i w końcu od dobrych kilku godzin nie udało mi się go zawiesić. No i po ugrade do wersji 1.2 problem z pogłaśnianiem przestał istnieć. Teraz działa również przy wyłączonym ekranie.
Na koniec opisu funkcjonalnego zostawiłem sobie wisienkę w postaci USB OTG. Urządzenia bowiem, obsługuje coś takiego. Od razu ostudzę zapał niektórych. Chodzi o urządzenia niskoprądowe - pendrive, inne DAPy i tego typu urządzenia. Dysk 2,5" wymagał już własnego zasilania. Nie zmienia to jednak faktu, że funkcja jest boska i czasem ratuje świat. Urządzenie musi spełniać jeden warunek - FAT32, to format obsługiwany. Koniec.
Skoro napięcie sięgnęło zenitu, to chyba wreszcie warto odpowiedzieć na pytanie jak toto gra...Ano Toto to jeden z moich ulubionych zespołów. Dziękuję, do widzenia :)
A poważnie. Sprawa z pozoru skomplikowana, jest tak naprawdę bardzo prosta. Gra bardzo dobrze. I chyba o to właśnie chodziło. Jeśli miałbym porównać do któregoś z wymienionych wcześniej sprzętów, to najbliżej mu do iPoda Classic.Ale mimo wszystko gra lepiej od Classica, zachowując przy tym jego charakter. Gra również całkiem podobnie do AK120, ale tylko w zakresie dolnych i średnich rejestrów. Różnice są, i to niestety spore. Ale o wadze tych różnic każdy powinien zadecydować sam. Ogólnie jeśli miałbym oceniać, to DX50 jest naprawdę naturalny i neutralny. Jedyna niepokojąca sprawa to dynamika. Jest naprawdę zauważalna różnica pomiędzy poziomami głośności poniżej 200 a powyżej. Powyżej muzyka nabiera kolorów, blasku. Perkusja przestaje być lekko matowa, nabiera życia. Całość ma po prostu pie*dol*ięcie. Efekt był bardzo wyraźnie słyszalny na Etymoticach ER4S, trochę mniej na Denon AH-D7100. Wróćmy jednak do barwy, bo temat nie został całkowicie wyczerpany. Przeczytałem, że DX50 ociepla przekaz. Warto w tym momencie doprecyzować co to znaczy, bo ludzie zwykli tak mówić, kiedy pojawi się więcej basu. I to dowolnie, czy jest to sub-bas, czy kick-bas, ważne, że jest go więcej, znaczy ociepla. DX50 nic nie ociepla, basu rzeczywiście jest jakby więcej (względem iPoda Video), ale to wrażenie wynika nie z ilości, a z faktury i wybrzmiewania. DX50 po prostu nie pozostawia pustej przestrzeni w dźwięku. Nic nie ginie, nie znika samo z siebie. Po prostu wybrzmiewa. Ma wprawdzie lekkie braki w sub-basie względem AK120, ale w sposobie prezentacji niskich i średnich tonów podobne numery robił Cowon X5. To największa siła w prezentacji, ponieważ dźwięki się w żaden sposób nie zlewają, są wyraźnie rozróżnialne, a mimo to tworzą całość. Mimo tych zalet, jest lekka naleciałość basowa na średnicę. Kobiece wokale, głównie te altowe i kontraltowe brzmią jakby były niższe niż w rzeczywistości. Męskie wokale za to mają genialną głębie i czar. Na koniec zostawiłem sobie najbardziej kontrowersyjny fragment pasma DX50. Tutaj już jest pełen sajgon w opiniach. Od informacji o tym, że jest roll-off, do pełnego zachwytu stwierdzenia o genialnej szczegółowości. Ja nie zauważyłem nic godnego potępienia, wysokie są co najmniej dobre. IMHO wycofane wysokie tony, powodują, że czegoś nie słychać, albo słychać słabiej. Tutaj nie ma takiego wrażenia. Wszystko ma swoje miejsce w szeregu, separacja jest naprawdę bardzo dobra. Najsłabszym aspektem jest rozdzielczość. Porównując do telewizji , to DX50 to film w 720p a AK120 w 1080p. I tak, różnica rozdzielczości jest aż tak wyraźnie słyszalna. Nie powoduje to wcale, że DX50 jest słaby, o nie. Po prostu AK120 jest równocześnie i muzykalny i bardzo analityczny. Natomiast o ile z tą muzykalnością DX50 jest bardzo dobrze, to już ta analityczność nie specjalnie daje radę.
Jak już wcześniej wspomniałem separacja jest na wysokim poziomie, a to powoduje, że dzięki temu i holografia ma się naprawdę dobrze. Źródła pozorne są łatwe do zidentyfikowania. Scena bardziej głęboka niż szeroka, ma tendencję do okładania się ponad słuchaczem bardziej niż przed nim. iBasso DX50 podłączyłem również do iBasso T5, przez złącze Line OUT. Delikatnie zmienił się charakter grania, pojawiło się więcej wysokich tonów, jednak rozdzielczość się nie zwiększyła, przez co, zabrzmiało to trochę jak sztuczna equalizacja.
Na koniec o mocy. I tutaj jestem szczerze zaskoczony. Bo jedyne co w tym temacie przeczytałem, a czytałem wiele, to fakt, że jest za słaby. Słaby to on nie jest, spokojnie (głośność 242, gain high) poradził sobie z HE-5LE. Na gain low całkiem nieźle radzi sobie z ER4S i Denonami AH-D7100. Zaznaczyć jednak trzeba, że DX50 szumi. Szumy słyszałem na Denonach i ER4S, i wraz z podbijaniem Gain były coraz wyraźniejsze. Na HiFimanach był spokój. Nie są to jednak szumy wpływające w jakikolwiek sposób na komfort odsłuchu. Ot są, ale między utworami, bo w trakcie nawet cichych partii nie doszukałem się żadnych niepokojących dodatków. Żadnych trzasków, pisków, szumów czy innych pyknięć. Wszystko jak trzeba. Takie iPody z dziury szumią przy DX50 jak brzozy w czasie wichury.
Nadszedł czas na podsumowanie. Przez ten czas, w którym oczekiwałem na iBasso naczytałem się różnych dziwnych tekstów. Jeden z nich mówił, że głównym konkurentem dla DX50 jest AK100. W moim przekonaniu jest nim jednak FIIO X3. Produkt iBasso jest obarczony wieloma chorobami "dziecięcymi". Zastosowane są genialne rozwiązania, razem z takimi kompletnie niedopuszczalnymi. Umiejscowienie gniazd w DX50 jest po prostu megafatalne. Coaxial jest na górze, a wyjście słuchawkowe na dole. Całość pakujemy do dołączonej skarpety i do każdej czynności musimy wyciągać całe urządzenie. Albo przełącznik HOLD. Aby go odblokować, należy przesunąć go w kierunku gniazda słuchawkowego. Czyli przy każdym włożeniu DX50 do ciasnego pokrowca/kieszeni, tak aby wystawał nam wtyk słuchawek, będziemy mimowolnie wyłączali HOLDa. Na pochwałę za to zasługuje sposób zakrycia wymiennej baterii. Urządzenie nie ma żadnych luzów, a dla osoby nie wiedzącej o baterii, sprawia wrażenie monolitu.
Wracając jednak do pozycjonowania względem konkurencji na rynku, to DX50 jak już wspomniałem, jest raczej konkurentem dla FIIO. Pomimo większej użyteczności (USB OTG, wymienne baterie 3 poziomy Gain), jest jednak wejściem iBasso w świat DAPów. iriver i jego seria Astell&Kern, czy Colorfly C4, czy HiFiman, to produkty "dorosłe", mające swój charakter. Ale przede wszystkim, pomimo różnic w balansie tonalnym czy sposobie prezentacji, mają bardzo wysoką jakość dźwięku. Ja tą jakość odbieram głównie przez rozdzielczość dźwięku, bogactwo faktur i mnogość niuansów. W tym aspekcie DX50 bije konkurenta od FIIO na głowę, nie mówiąc już o grajkach z pod znaku nadgryzionego jabłka (jedynie iMod w tej kategorii broni się dzielnie). Jednak wystarczy posłuchać Gates of Istanbul Loreeny McKennitt żeby zrozumieć tą różnicę. Dla jednego będzie ona warta ten tysiąc złotych dla drugiego nie.
Nie zmienia to jednak faktu, że w cenie prawie 300$ jest to produkt genialny, fenomenalny i jeśli tylko iBasso ogarnie soft do końca, to będzie to również produkt kompletny.
Sprzęt do testów udostępnił mp3store.pl
środa, 25 września 2013
Audeze LCD2 rev.2 Bamboo
Tak, tak, dzisiaj bez zmyślnego tytułu. Audeze to producent słuchawek. Słuchawek planarnych. Nie jest to firma z wieloletnią tradycją, w świecie audio jest raczej nowicjuszem, ale pomimo krótkiego stażu, zalicza się do grona uznanych producentów. Model LCD2 miał swoją premierę w maju 2010r. i od tego czasu zebrał pokaźną rzeszę miłośników. Głównym konkurentem Audeze jest HiFiMan, a głównym konkurentem modelu LCD2 są HE-5x. Od około roku czytam na temat LCD2 same dobre opinie, nierzadko pisane przez specjalistów. I mnie w końcu udało się na nich położyć łapę.
Słuchawki odebrałem we wrocławskim oddziale MP3Store.pl, a kol. Kurop, który mi je przekazywał, skwitował operację krótkim - masz kuferek przeciwatomowy.
Słuchawki rzeczywiście przychodzą opakowane pancernie. Po otwarciu jest pierwszy zgrzyt - kabel, a raczej taśma do słuchawek, sprawia wrażenie taniości. Niestety nie pamiętam, jaki kabel miały LCD2 kolegi, które kiedyś miałem okazję pomacać na spotkaniu odsłuchowym. Drugi zgrzyt, nie jest wynikiem błędu Audeze. Mianowicie, słuchawki które otrzymałem, wcześniej przebywały u kogoś innego na odsłuchach. Ten ktoś był niewątpliwym miłośnikiem wody kolońskiej, ponieważ pady przesiąknięte są "zapachem" wody typu Brutal (choć może to jakiś drogi perfum - nie wnikam). Spowodowało to u mnie niestety odruch cofki. Kilkukrotne przetarcie padów wcale nie poprawiło sytuacji, więc niejako z obowiązku zabrałem się za te testy. Po każdej sesji odsłuchowej musiałem iść myć głowę, bo żona nie chciała się do mnie przytulić, a zapach unosił się w powietrzu jeszcze dobrych kilka godzin.
Konstrukcyjnie LCD2 na pierwszy rzut oka przekonują, sprawiają wrażenie solidnych i dobrze zaprojektowanych. Jednak po bliższych oględzinach, wrażenie solidności znika. Za to pojawia się strach, czy dożyją do końca testów. Mój strach spowodowany był dwoma elementami.
Pierwszy to mocowanie słuchawki do pałąka, zrobiony kawałka blachy.
Drugi to ogranicznik odchylenia słuchawki. Blokada metalowa opiera się tam o drewniany fragment słuchawki. Pewnie gdyby to był mój egzemplarz, od razu usunął bym ten zadzior, żeby tylko nie niszczyć słuchawek. Nie rozumiem w ogóle po co on tam jest, W HiFiManach nie ma takiego cudu i nic się nie dzieje.
Kolejna sprawa to pady. Producent podaje że są one zrobione z prawdziwej owczej skóry. I wszystko pięknie, są miłe w dotyku, dosyć miękkie, ucho mieści się w nich bez problemu. Jednak spory docisk jaki nam zapewnia pałąk w połączeniu z tak wyprofilowanymi padami, powoduje, że przy mojej budowie czaszki, słuchawki miałem albo za daleko przesunięte do tyłu, albo za mocno z przodu, za to zawsze wyginały mi okulary, przesuwając je na nosie przy najmniejszym ruchu głowy. Jednym słowem, cierpiałem mając je na głowie.
Jednak najlepszą cechą słuchawek Audeze LCD2, wymienianą obok wygody i wyglądu, jest sam dźwięk. Napalony jak pustelnik na baby, zabrałem się do słuchania. Jako punkt odniesienie wykorzystałem swoje HiFimany HE-5LE. I tutaj malutka dygresja. Producent pisze "Very easy to drive with amplifiers." To prawda... Użyłem 2ch torów słuchawkowych. Pierwszy składał się z Fat Cube Linear połączonego z DAC mojej konstrukcji zasilanego przez odtwarzacz CD Denon DCD920. Drugi tor to po prostu iriver Astell & Kern AK120. Po podłączeniu do FCL i przesłuchaniu testowego zestawu utworów miałem mieszane uczucia (wiecie, to takie uczucie, jakie towarzyszy Ci, kiedy twoja żona ucieka z facetem który wisi Ci sporo siana).
Tony niskie.
Słuchawki rzeczywiście kulturę niskich częstotliwości mają na najwyższym poziomie. Jeśli miałbym ocenić fakturę, ilość i szybkość to dałbym 9/10. Porównując, HiFiMany dostały by ode mnie 8/10, ponieważ ilościowo basu jest mniej.
Tony średnie.
Średnie są już dużo słabszym pasmem. Są wycofane względem niskich. Wokale są nieciekawe, chociaż nie męczą. Grają na "jedno kopyto". Ocena w tym wypadku to 7/10, HiFimany 9/10, Fostex T50RP 10/10.
Tony wysokie.
Niestety wysokich nie stwierdzono. Zupełnie jakby ktoś uznał, że nie są potrzebne. Powstaje przez to zupełnie niepotrzebne wrażenie zamulenia i braku czegoś. Tutaj 4/10, HiFimany 8/10 a Fostex 6/10.
Scena i prezentacja.
I jeśli przy wysokich wydawać się mogło, że już gorzej być nie może, to tutaj wg. mnie jest katastrofa. Słuchawki w niektórych utworach dają wrażenie słuchania przez rurę, w innych grają całkowicie z głowy. Scena na boki nie istnieje, a i głębia jest słabiutka. Najlepiej poradził sobie z nimi AK120, gdzie kompletnego dramatu nie było, ale do dobrze było naprawdę daleko. Sprawdzałem to wielokrotnie, dawałem posłuchać kolegom, którzy tak jak ja, chcieli poznać legendę (Pozdrawiam Kubę i Marcina). I albo to była zbiorowa halucynacja, albo, to rzeczywiście tak gra. Sprawy nie poprawiają nawet pady, których zadaniem jest ustawienie przetworników przed uchem lekko pod kątem. Tutaj 3/10, HiFiman 8/10, Fostex 6/10.
Słuchałem słuchawek bite 4ry dni. Nie używałem nic innego, tylko, żeby dobrze odrobić pracę domową. I niestety, mam wrażenie, że piszący peany na temat tych słuchawek recenzenci padli ofiarami wpływu ceny na odbiór sprzętu. Za każdym razem, kiedy już mi się zaczynało podobać, i dochodziłem do wniosku, że jednak się myliłem, zakładałem HiFiMany, Denony, czy nawet Etymotici i odczuwałem ulgę. Czułem się jakby mi ktoś zdjął ciężar z mostka i wreszcie mogę oddychać. Czasami wrażenie włączenia światła i ukazania szczegółów i niuansów. Od razu napiszę, że nie są to złe słuchawki, ale straszliwy hype i zachwyty tylko im szkodzą. Oczekiwałem nie wiadomo czego. A dostałem słuchawki. Tylko niestety bardzo drogie. Na sam koniec od razu zbiję argument trudności w wysterowaniu. Nie są to wymagające słuchawki. Paradoksalnie, im słabszy grajek, tym dźwięk był bardziej strawny, zupełnie jakby sluchawki nie radziły sobie ze zbyt dobrym sygnałem.
Za wypożyczenie słuchawek dziękuję mp3store.pl.
poniedziałek, 16 września 2013
Rozważania (nie)filozoficzne - Astell & Kern AKR01 - słuchawki dokanałowe.
Niedawno otrzymałem od wrocławskiego oddziału MP3Store, do przetestowania słuchawki Astell & Kern AKR01. I jak sobie ich słuchałem, to naszły mnie filozoficzno-egzystencjonalne rozważania. Coś w stylu, że człowiek całe życie się uczy i głupi umiera. Parafrazując to na moje "audiofilskie" poszukiwania - ciągle czegoś szukam, a i tak przed śmiercią będę to miał dopiero na wyciągnięcie ręki.
I tak siedząc ( a może leżąc, już nie pamiętam), przyszło mi do głowy, że warto by się zastanowić, co to takiego są te idealne słuchawki. Bo to, że każdy z nas ich poszukuje, to żadne odkrycie. I ja, całkiem niedawno znalazłem swoje idealne słuchawki. A dokładniej, to znalazłem swoje idealne tory słuchawkowe. Bo słuchawki, choćby i najidealniejsze na świecie, w oderwaniu od ich idealnej synergii nie wykażą się niczym specjalnym. I tak moim idealnym torem domowym jest FatCubeLinear spięty z DACiem oparty o Sabre ES9018 wyposażonym w 2 opampy LME 47910 i 2 opampy LME 47920. To wszystko zasila słuchawki HiFiman HE-5LE. Cały zestaw gra tak dobrze, że ciężko się od niego oderwać. Miałem oczywiście chwile zwątpienia, i próbowałem nawet wystawić słuchawki do sprzedaży. Ale to już historia.
Moim kolejnym idealnym torem, jest tym razem tor portable - iPod Classic 6Gen i słuchawki Etymotic ER4S. Zestaw o tak wyważonym i dojrzałym brzmieniu, że słuchając go mam wrażenie, że to mocno rozbudowany tor stacjonarny. Oczywiście, abym miał takie brzmienie, jakie lubię, musiałem użyć RockBoxa i fenomenalnego wręcz Equalizera. Efekt końcowy jednak jest wart tej zabawy. Od pewnego czasu użytkuję również irivera AK120. Urządzenie świetne, jednak nie znalazłem dla niego słuchawek idealnych. Ze wszystkim co do niego podłączyłem gra bardzo dobrze, jest wszystko co trzeba. Brakuje mi jednak tej wisienki na torcie, tego błysku. I tak w spokoju szukałem sobie do niego słuchawek. Do czasu, aż nie kupiłem Denonów AH-D7100. Od tego czasu mam już 3 zestawy, których praktycznie nie rozpinam. Ale tylko jeden z nich jest w pełni mobilny (w Denonach, w Tesco, nie dość, że ściągam na siebie wzrok, to i pewnie kilka niewybrednych komentarzy też poleciało). Umówmy się jednak, że dyskowy iPod (jakoś z kart CF chwilowo się wyleczyłem), nie jest urządzeniem niewrażliwym na wibracje (bieganie, czy nawet chodzenie z nim w kieszeni, może spowodować uszkodzenie dysku). Co powoduje, że do AK120 podpinam czasami, nieoptymalnie z nim brzmiące słuchawki. Także, z przymusu AK120 został moim grajkiem do słuchania w pracy czy w hotelu. iPoda używam praktycznie tylko w domu, i tylko zamiennie z zestawem stacjonarnym. Ostatni dyskowiec nie przeżył niestety podróży samolotem, a dokładniej zabaw na lotnisku...
I tak po tym trochę przydługim wynurzeniu dochodzimy do sedna. A mianowicie do słuchawek AKR01. Są one produktem japońskiej firmy Final Audio Design. Już to powoduje, że spoglądam na nie z zainteresowaniem. Wszak FAD to jedna z niewielu firm, która w słuchawkach dokanałowych wykorzystuje własne produkcji przetworniki pojedyncze. AKR01 to słuchawki do złudzenia przypominające serię Heaven, na którą swojego czasu byłem mocno napalony. I tak jak seria Heaven AKR01 posiadają pojedynczy, robiony na miarę, przetwornik armaturowy. Dzięki temu sposób aplikacji słuchawki jest do złudzenia podobny do Etymoticów. Po moich doświadczeniach z Etymotic, wiem, że nie ilość przetworników świadczy o jakości, więc kolejna zaleta. FAD zdecydował się jednak na tulejkę T400, co, przynajmniej dla mnie, powoduje konieczność poszukiwania idealnych tipsów (te z zestawu nie nadają się do niczego). Słuchawki zapakowane są w eleganckie pudełko z logo Astell & Kern, które wymiarami sugeruje, że AK100/AK120 mogłoby się zmieścić do środka. I rzeczywiście, po wyjęciu pianki da się na "wcisk" umieścić w środku DAP'a, jednak używać się go ze środka nie da. Opakowanie od słuchawek może więc służyć jedynie za ochronkę w transporcie. Ciekawie rozwiązany jest kabel którym słuchawki złączone są z odtwarzaczem. Jest to wprawdzie makaron, którego osobiście bardzo nie lubię, nie jest on jednak typowy. Mianowicie, są to dwa kable złączone szerszą powierzchnią, rozpinające się dopiero przy splitterze. Fajnie to wygląda i powoduje większą sztywność kabla od splittera do wtyczki. Dzięki temu pewnie zwiększa się również trwałość. Ale i efekt mikrofonowy jest zdecydowanie mniejszy niż w podobnych konstrukcjach.
Wygoda użytkowania jest podobna jak w przypadku Etymoticów. Słuchawki aplikujemy dość głęboko, nie mają one na szczęście żadnych ostrych czy chropowatych krawędzi, które mogłyby drażnić ucho. Dlatego też, wygodę należy ocenić wysoko. W czasie testów nie otrzymałem niestety zamówionych wcześniej tipsów typu Triflange, nie mogę więc jednoznacznie ocenić tłumienia. Wydaje mi się, że przy zastosowaniu właściwych wkładek, izolacja może być na poziomie Etymoticów.
A jak one grają ? Grają super. Z AK120 zgrywają się naprawdę dobrze. Nie są ani tak jasne, ani tak szczegółowe jak Ety ER4S, mają jednak zdecydowanie lepsze niskie rejestry. Bas jest dosyć nietypowy jak na armatury. Z jednej strony jest bardzo szybki i precyzyjny, z drugiej wybrzmiewa dłużej i jest pełniejszy w fakturze. Daje wrażenie obcowania ze słuchawkami dynamicznymi. Średnica do złudzenia podobna do Etymoticów, za to góra jest mocno cofnięta. Znowu dość nietypowe jak na armatury raczej ciemne. Czuć wyraźny dołek na sybilantach. Nie można im przy tym zarzucić braku szczegółowości. Oj nie, dźwięk wypełniony jest niuansami, które jednak nie są nachalne, a stoją jakby z boku, dając słuchaczowi wybór, czy skupiać się ma na nich, czy całościowym odbiorze przekazu. A sam przekaz jest bardzo przestrzenny, nie ma wrażenia ograniczenia z żadnej ze stron. Umiejscowienie instrumentów w przestrzeni, czy w ogóle holografia jest super. Z urządzeniem tak szczegółowym jakim jest AK120 zgrywają się super, tworząc naprawdę bardzo zgrany duet. Na czym polega to zgranie ? Ano w moim mniemaniu, idealny zestaw, to taki, na którym nie ma kiepsko brzmiącej muzyki. W realizacjach genialnych spisuje się równie dobrze, jak w realizacjach skopanych. Daje przyjemność ze słuchania jednych i drugich, nie pokazując z chirurgiczną precyzją błędów realizatora. Po prostu pozwala cieszyć się muzyką. Oczywiście w przypadku materiału realizowanego na najwyższym poziomie, ukazuje on kunszt i precyzję, daje dostęp do szczegółów i smaczków dla gorszych zestawów niedostępnych. I właśnie taki jest ten zestaw. Aż się nie chce przestać słuchać.
A cena ? Planowana cena w Polsce ma oscylować w okolicach 800 pln. W sklepie iriver jest to 199$ + przesyłka (około 249$ total) + ewentualny VAT i podatek. Czyli w sumie porównywalna z ceną Etymoticów ER4. Naprawdę dobry deal. Właściwie to zastanawiam się, czy pomimo braku idealnych tipsów (jeszcze), nie zaryzykować i nie kupić sobie tych słuchawek. W końcu może być już tylko lepiej.
ps. Kusi mnie, oj strasznie mnie kusi...Głównie, przez doskonałą współpracę z AK120. Ale też dlatego, że to świetny produkt.
poniedziałek, 9 września 2013
FIIO X3 - czyli jak Sauron zaczął budować audio.
"Jeden, by wszystkimi rządzić, jeden, by wszystkie odnaleźć,
Jeden, by wszystkie zgromadzić i w ciemności związać."
Jak widać po temacie, dzisiaj na tapecie najbardziej wyczekiwane dziecko chińskiego producenta sprzętu Audio - FIIO X3. Niestety, miałem recenzować sprzęt jeszcze w lipcu, ale z powodu obsuwy w dostawie, grajek wylądował u mnie we wrześniu. A skąd tutaj nawiązanie do pierścieni ? Ano FIIO konsekwentnie "ulepsza" swoje produkty, wydając kolejne, zmieniając maksymalnie kilka cech. Tym razem do brzmienia FIIO dodano ekran kolorowy i obsługę plików, co spowodowało, że powstał grajek. I grajek ten, wzorem Jedynego Pierścienia, góruje nad całym spektrum produktów FIIO. Bo jest produktem kompletnym (?)
2. Moc, pałer i związane z tym rozterki.
FIIO w X3 zastosowało AD839, opamp o bardzo dobrej wydajności. Dzięki temu mamy naprawdę głośne urządzenie. Oczywiście coś kosztem czegoś. I pojawiły się braki w jakości. Jednak niskie zasilanie kości (+5/-5V) odbiło się również na mocy. HiFimany to jednak zbyt trudny przeciwnik dla małego FIIO. Tutaj rozwiązanie zastosowane w AK120 sprawdza się lepiej. Słuchawki nie są idealnie napędzone, ale nie mają problemów z zagraniem. Zastanowiło mnie również reklamowanie przez FIIO zestawu X3 + E12. Przecież skoro X3 ma taki zapas mocy, to na grzyba w zestawie E12 ? Niestety na to pytanie nie jestem w stanie odpowiedzieć. Nie zauważyłem potrzeby podpinania wzmacniacza portable do X3. Za to już takie iBasso D10, z opcją podłączenia przez Coaxial, wydał mi się naprawdę super pomysłem. Wracając jednak do sedna - FIIO X3 ma tyle mocy ile trzeba, przy użyciu Takstar TS671 możnaby używać tego zestawu jako biurkowych glośników, lub zestawu dyskotekowego dla bosych. Gra naprawdę głośno, wyraźnie, dając całkiem przyjemny bas. No i najważniejsze - Clipping się nie pojawił, niezależnie od podłączonych przeze mnie słuchawek. Urządzenie rzeczywiście dobrze wysterowane.
3. Mobilny transport, czyli SPDiF/COAX
I to dla mnie najciekawsza cecha tego "malucha". Niestety mój AK120 wyposażony jest nie wiedzieć czemu w TOSlink, i żeby wycisnąć z tego mały jitter musiałem posiłkować się polerowanymi kablami (znaczy gniazda kabla są specjalnie docierane, żeby nie było zakłóceń sygnału optycznego). A w FIIO od razu mieli super pomysł i zastosowali gniazdo, które załatwiło problemy od ręki. A jak to działa ? Ano tak jak ma działać. Podłączamy do DAC i gra. Znaczy jest super. Jedyna wada to mikra pojemność pamięci X3. Na szczęście mamy obsługę kart MicroSD. Mnie udało się skutecznie uruchomić maksymalnie 32GB kartę.
W tej kategorii X3 bije na głowę wszystko z czym miałem do czynienia do tej pory. Mamy kieszonkowy transport z SPDiF, do tego odtwarzający dosłownie wszystko. REWELACJA !!
4. Obługa
FIIO zastosowało dziwny, lekko postrzelony system guzików, zamiast sprawdzonego i dobrego krzyżyka. Oczywiście idzie się do tego przyzwyczaić, ale później przyzwyczajamy się do innych grajków, więc takie trochę na siłę, dezajnerskie podejście. Jednak już sama praca przycisków, interface'u, czy suwaczków (hold), jest super precyzyjna. Po raz pierwszy trafił mi się grajek, który obsługiwany przez silikonowy futerał był równie skuteczny jak bez niego. W ogóle, nie potrafię się zgodzić z opiniami, że futerał z silikonu jest do bani. Jest po prostu z silikonu. Za to po prostu doskonale robi to za co odpowiada. Zabezpiecza Fiołka przed kontuzjami.
Troszkę rozczarował mnie czas pracy na baterii. W czasie testu wyszło mi maksymalnie 10h, ale przy zwyczajnej zabawie, częstej zmianie piosenek, głośności i kart, urządzenie domagało się pożywienia po niewiele ponad 8 godzinach. Trochę mało. Na szczęście daje się ładować z mobilnych ładowarek, co trochę ratuje sytuacje.
Jeden, by wszystkie zgromadzić i w ciemności związać."
Jak widać po temacie, dzisiaj na tapecie najbardziej wyczekiwane dziecko chińskiego producenta sprzętu Audio - FIIO X3. Niestety, miałem recenzować sprzęt jeszcze w lipcu, ale z powodu obsuwy w dostawie, grajek wylądował u mnie we wrześniu. A skąd tutaj nawiązanie do pierścieni ? Ano FIIO konsekwentnie "ulepsza" swoje produkty, wydając kolejne, zmieniając maksymalnie kilka cech. Tym razem do brzmienia FIIO dodano ekran kolorowy i obsługę plików, co spowodowało, że powstał grajek. I grajek ten, wzorem Jedynego Pierścienia, góruje nad całym spektrum produktów FIIO. Bo jest produktem kompletnym (?)
FIIO X3, wzorem swoich poprzedników, przychodzi do nas w biało-czerwonym pudełeczku, zawiera wszystkie niezbędne kabelki, instrukcje oraz futerał silikonowy i folie zabezpieczające ekran. Mnie najbardziej zaciekawiło gniazdo Coaxialne, i to z nim wiązałem największe nadzieje. W końcu ani moc urządzenia (sprzedawanego z FIIO E12 w niektórych sklepach), ani legendarne brzmienie FIIO, nie były w stanie zrobić na mnie wrażenia. Ale po kolei.
1. Legendarne brzmienie FIIO
Do X3 podłączałem Etymotic ER4S, Denon AH-D7100, HiFiMan He-5LE. Jako punkt odniesienia wziąłem "niewiele" droższy AK120. Niestety z czasów kiedy posiadałem E07K czy E09K pozostały mi już tylko mgliste wspomnienia, więc nie jestem w stanie jednoznacznie stwierdzić, że jest to powielenie filozofii brzmienia poprzedników. Faktem jest jednak, że jak E07K(E17) odbierałem jako dość jasne, ale ciepłe wzmacniacze, tak X3 jest dla mnie raczej ciemnym grajkiem i wymaga jasno brzmiących słuchawek. Z Denonami było dziwnie, zbyt muliście i nieprzyjemnie. Bas zalewał dosłownie wszystko. A naturalna precyzja tych nauszników została schowana. Jednak co za dużo to niezdrowo, i pomimo sporej mocy, X3 nie był w stanie prawidłowo napędzić tych słuchawek. Sytuacja jednak diametralnie się zmieniła w przypadku Etymoticów. Tutaj połączenie było bardzo dobre, żeby nie powiedzieć genialne. Precyzja wysokich tonów nigdzie nie uciekła, za to pojawił się nisko schodzący bas. Pozostałe pasma się nie schowały. wszystko jest tam gdzie być powinno. Prezentacja typowa dla Etymoticów. Dzwięk lekko z przodu, z wyraźnym podziałem na plany, nie brakuje mu ani głębokości ani szerokości. Tina Turner zabrzmiała zjawiskowo. W efekcie tego połączenia, na jakiś czas odstawiłem swojego Kałacha, a po powrocie wydało mi się to wszystko jakieś nudne i bezbarwne. W przypadku HiFimanów nie było zaskoczenia - X3 sobie po prostu nie poradził. Dźwięk był matowy i pozbawiony szczegółów.
2. Moc, pałer i związane z tym rozterki.
FIIO w X3 zastosowało AD839, opamp o bardzo dobrej wydajności. Dzięki temu mamy naprawdę głośne urządzenie. Oczywiście coś kosztem czegoś. I pojawiły się braki w jakości. Jednak niskie zasilanie kości (+5/-5V) odbiło się również na mocy. HiFimany to jednak zbyt trudny przeciwnik dla małego FIIO. Tutaj rozwiązanie zastosowane w AK120 sprawdza się lepiej. Słuchawki nie są idealnie napędzone, ale nie mają problemów z zagraniem. Zastanowiło mnie również reklamowanie przez FIIO zestawu X3 + E12. Przecież skoro X3 ma taki zapas mocy, to na grzyba w zestawie E12 ? Niestety na to pytanie nie jestem w stanie odpowiedzieć. Nie zauważyłem potrzeby podpinania wzmacniacza portable do X3. Za to już takie iBasso D10, z opcją podłączenia przez Coaxial, wydał mi się naprawdę super pomysłem. Wracając jednak do sedna - FIIO X3 ma tyle mocy ile trzeba, przy użyciu Takstar TS671 możnaby używać tego zestawu jako biurkowych glośników, lub zestawu dyskotekowego dla bosych. Gra naprawdę głośno, wyraźnie, dając całkiem przyjemny bas. No i najważniejsze - Clipping się nie pojawił, niezależnie od podłączonych przeze mnie słuchawek. Urządzenie rzeczywiście dobrze wysterowane.
3. Mobilny transport, czyli SPDiF/COAX
I to dla mnie najciekawsza cecha tego "malucha". Niestety mój AK120 wyposażony jest nie wiedzieć czemu w TOSlink, i żeby wycisnąć z tego mały jitter musiałem posiłkować się polerowanymi kablami (znaczy gniazda kabla są specjalnie docierane, żeby nie było zakłóceń sygnału optycznego). A w FIIO od razu mieli super pomysł i zastosowali gniazdo, które załatwiło problemy od ręki. A jak to działa ? Ano tak jak ma działać. Podłączamy do DAC i gra. Znaczy jest super. Jedyna wada to mikra pojemność pamięci X3. Na szczęście mamy obsługę kart MicroSD. Mnie udało się skutecznie uruchomić maksymalnie 32GB kartę.
W tej kategorii X3 bije na głowę wszystko z czym miałem do czynienia do tej pory. Mamy kieszonkowy transport z SPDiF, do tego odtwarzający dosłownie wszystko. REWELACJA !!
4. Obługa
FIIO zastosowało dziwny, lekko postrzelony system guzików, zamiast sprawdzonego i dobrego krzyżyka. Oczywiście idzie się do tego przyzwyczaić, ale później przyzwyczajamy się do innych grajków, więc takie trochę na siłę, dezajnerskie podejście. Jednak już sama praca przycisków, interface'u, czy suwaczków (hold), jest super precyzyjna. Po raz pierwszy trafił mi się grajek, który obsługiwany przez silikonowy futerał był równie skuteczny jak bez niego. W ogóle, nie potrafię się zgodzić z opiniami, że futerał z silikonu jest do bani. Jest po prostu z silikonu. Za to po prostu doskonale robi to za co odpowiada. Zabezpiecza Fiołka przed kontuzjami.
Troszkę rozczarował mnie czas pracy na baterii. W czasie testu wyszło mi maksymalnie 10h, ale przy zwyczajnej zabawie, częstej zmianie piosenek, głośności i kart, urządzenie domagało się pożywienia po niewiele ponad 8 godzinach. Trochę mało. Na szczęście daje się ładować z mobilnych ładowarek, co trochę ratuje sytuacje.
Podsumowując, najnowszy produkt FIIO w żadnym wypadku nie rozczarowuje. Jest właściwie tym jedynym pierścieniem, spinającym wszystkie funkcjonalności innych produktów chińskiego Saurona audio. W żadnym elemencie X3 nie jest złe. Jest niestety jednak kompromisowe - kosztem wysokiej mocy, mamy ograniczone życie na baterii, to z kolei powoduje wielkość urządzenia, a cena końcowa odpowiada za użyte podzespoły (ekran nie jest najwyższych lotów). Mimo wszystko urządzenie warte jest swojej ceny, a biorąc pod uwagę, że praktycznie nie ma konkurencji w swojej kategorii cenowej, jest na pewno super propozycją. Ważne jednak, żeby przed decyzją o zakupie, posłuchać sobie czy z posiadanymi słuchawkami się zgra.
Pozdrawiam
Sprzęt do testów udostępnił mp3store.pl. Zdjęcia zaczerpnięto ze strony producenta.
sobota, 24 sierpnia 2013
HIFImeDIY Sabre USB DAC aka UAE23

Woow, ale tytuł posta :) Jest nawet rycina (tfu. Zdjęcie). No i dylemat. Co by tu napisać, żeby się chciało czytać. Co to jest w takim razie, to co coś co wygląda jak...no właśnie. Nie wiem jak co, ale na pewno ma kabelek USB. HIFImeDIY Sabre USB DAC aka UAE23 to wg słów niektórych kolegów pogromca, rzeźnik i wyjątkowo dobry DAC, za wyjątkowo niską cenę. Cenę aż 42$ + wysyłka. Wg specyfikacji jest to reinkarnacja jeszcze nie zmarłego ODAC'a. A wg. ludzi dowód na to, że NwAvGuy miał rację i dobry (najlepszy) sprzęt nie musi kosztować kroci. Czy ja wiem? Nie tak do końca, ale jedna sporo prawdy w tym jest. Ale po kolei.
UAE23 to aplikacja układu ESS Sabre ES9023, czyli tańszej wersji hitu ESS'a Sabre ES9018. Aplikacja kompletnie minimalistyczna, do tego bez możliwości podłączenia innego niż USB źródła. Urządzenie pracuje w trybie adaptacyjnym(chociaż jest też wersja asynchroniczna), pozwala na odtwarzanie plików 24bitowy, z maksymalnym próbkowanie 96khz. Z ciekawostek, to potrafi poprawnie (bez up- ani down samplingu) obsłużyć 44,1 i 88,2 khz. Wg. specyfikacji potrafi jeszcze podać przy 0ohm aż 2.2Vrms i kolejno 4.7Kohm/2.1Vrms, 1.8Kohm/1.9Vrms, 510ohm/1.5Vrms, 330ohm/1.3Vrms, 30ohm/1Vrms. Tutaj niestety nam się prezenter rozjechał, bo przy braku obciążenia UAE23 dawał 1,68Vrms a przy 50 Ohm niecałego 1Vrms. Ale może to wina mojego kompa była ? Nie wiem.
Urządzenie podłączone do komputera nie wymaga sterowników, co niewątpliwie jest zasługą układu TenorTE7022L. Znany i niekoniecznie lubiany (ja tam go nawet bardzo nie lubię), jednak tutaj, chyba zaaplikowany całkiem nieźle, ponieważ nie wykazywał żadnych problemów które z nim do tej pory miałem (trzaski, samodzielne wzbudzanie przy braku sygnału itp.)No dobra, ale jak to gra ? Ano po kolei. UAE23 jak podłączyć do niego Etymotic ER4S gra cicho, jak podłączyć HF3 to troszkę za mocno szumi. Ale jak już na wyjściu podać mu FCL'a to pokazuje, że jednak nie są to wywalone pieniądze w błoto. Jednym słowem gra dużo lepiej niż kosztuje :) Porównywałem go ze swoim DAC opartym o droższego brata czyli ES9018 i z FIIO D03K. Scena budowana jest poprawnie, z naciskiem raczej na szerokość niż głębokość. W tej materii ES9018 był zdecydowanie nie do pobicia, ale D03K stawał w tej samej linii co UAE23. UAE23 gra z przesunięciem w kierunku wysokich. Ma mniej sybilantów niż D03K, ale więcej szczegółów. Dół ma również lepiej niż FIIO dociążony. Jednak ES9018 na tym polu rządzi i dzieli. Obydwa urządzenia mają jeszcze sporo pola do pokonania, żeby nawiązać walkę. Ogólnie dzwięk z Małego DACa może i na pewno będzie się podobał. Nie jest męczący, prezentacja jest na dobrym poziomie, nie ma żadnych niepokojących ekscesów ani ubytku na szczegółowości (którą pamiętam z odsłuchów ODAC). Dzwięk nie jest wyprany, ani szary. Zachowuje barwy i właściwy dla utworu przekaz energetyczny. Jednak z HiFimanami w jednym torze grać nie powinien. Zaczyna być nieprzyjemnie przy sykliwych fragmentach. Za to z AH-D7100 zgrywa się już naprawdę dobrze.
Czy mamy przełom? Moim zdaniem nie, ale na pewno jest to poważna rysa na wizerunku opinii "Tylko drogi DAC będzie Twoim wybawieniem". Sprawdza się świetnie jako alternatywa dla wbudowanych kart dźwiękowych, jako niedrogi DAC do laptopa. W poważniejszych torach słuchawkowych jego brak obsługi COAXIAL niestety uniemożliwia podłączenie do fajnych transportów. Tutaj wybrałbym jednak FIIO.
Pozdrawiam
Subskrybuj:
Posty (Atom)


































